ه‍.ش. ۱۳۸۸ آذر ۱۷, سه‌شنبه

گروه مقالات: زبان و ادبیات
دوشنبه 22 بهمن 1386 ساعت: 19:11
تعداد نمایش: 1497

شرحی متفاوت بر غزلِ « طربنامۀ عشق» حافظ
تحقيقاتي كه در بارۀ حافظ بعمل آمده است از حدود شرح ديوان ، ايهامات ، تشبيهات ، تمثيل ، و استعارات و مختصري درباره مكتب و مَشرب و جهان بيني خاص او فراتر نميرود .

کلام نخست:
تحقيقاتي كه در بارۀ حافظ بعمل آمده است از حدود شرح ديوان ، ايهامات ، تشبيهات ، تمثيل ، و استعارات و مختصري درباره مكتب و مَشرب و جهان بيني خاص او فراتر نميرود . در مقايسه با مكتب و فلسفه و غزليّات عارفانه او كه به حد ايجاز رسيده است و او را براي هميشۀ تاريخ جاودانه ساخته است -اينهمه ، جز مقدّمه و الفباي حافظ شناسي چيز ديگري نمي تواند باشد بي گمان بحث و صحبت درباره حافظ بسيار سخت است بخصوص اگر قرار باشد پا را فراتر گذ ارد و هر آنچه را كه از حافظ و مكتب حافظ مايه ميگيرد مورد مداقّه قرار داد. درباره ماهيّت فلسفي، علمي، اخلاقي و اجتماعي حافظ –تصوّف خاصّ و عرفان عاشقانه و مشرب ملامتي و قلندري او – اصول مكتب رندي – اصطلاحات و رموز ديوان او – آنچه تا كنون موضوع بحث انديشمندان بوده است بقدري ناكافي و به اختصار بوده است كه اين باور را بوجود مياورد كه حافظ و مكتب او بخوبي و به اندازه كافي شناسانده نشده است و رسالت عظيمي را كه ادبا و محققان كوشا بر عهده دارند آنطور كه بايد و شايد به انجام نرسانيده اند .

شناختن حافظ تنها با بر پايي يك نهضت علمي و ادبي ميسر ميگردد تشنگان وادي عشق و ادب ، علمداران اين نهضت خواهند بود شراره هاي اين نهضت عظيم را بزرگاني چون شهريار بر افروخته اند . شهريار باور داشت كه حافظ ، شعر قديم را به كمال رسانده است شهريار نيز از جمله مردان گرانقدري است كه پيرو حافظ بوده و به سبك و سياق او شعر سروده است . گوته درباره او ميگويد : ديوان شرقي را در وصف حافظ سروده ام و اعتراف ميكند كه عشق را تنها از حافظ ميتوان فرا گرفت . زبان عشق حافظ دلهاي هر آنكه را با غزليات او آشنايي دارد به وجد ميآورد و شوري مي آفريند كه زيبايي آنرا نهايتي نيست .
حريم عشق را درگه بسي بالاتر از عقل است كسي آن آستان بوسد كه جان در آستين دارد
سرّ عظمت ومحبوبيت حافظ درشوري است كه ازاشعارش ميبارد . در حرارتي است كه از غزلياتش مي تراود. در اسراري است كه در ديوانش مستور است . گوته ، قافله سالار ادبيات غرب مي گويد : وقتي دوّاوين شعراي جهان را در كتابخانه ام مي چينم هميشه ديوان حافظ را در بالاي همه قرار ميدهم چون ميترسم حرارت اشعارش آثار ديگر و كتابهايم را بسوزاند . بعقيدۀ حافظ راز عشق دريافتني است نه آموختني .
حافظ عقل را وسيله ناقصي ميداند كه بر پايه طبيعت قرار گرفته است و قادر به درك ماوراء طبيعت و جهان علوي نيست . بعقيد او تنها راهي كه ميتوان از حضيض خاك به اوج افلاك رسيد و چون قطره اي در درياي ابديت فاني شد و بي پرده بوصال جانان و درك جمال بي حجاب او نائل گشت عشق است و بس . حافظ عشق را التهاب و انجذاب و حركت بسوي معبود مطلق و تأ ثر و شيفتگي در برابر سرچشمه حسن ازلي ميداند 1.
در طول ادوار و سالیان گذشته ، حافظ شناسان و آشنایان خواجه همواره سعی در شرح و بسط غزلیات دلنشین وی داشته و هر یک با شناخت و بضاعت ادبی خویش، حافظ را شناسانده است.
چندان بیراه نخواهد بود در این مقال به نمونه ای از شرح غزل باشکوه« طربنامۀ عشق» حافظ بقلم یکی از اساتید ادبیات کشور بپردازیم:
در ازل پرتو حسنت ز تجّلي دم زد عشق پيدا شد و آتش به همه عالم زد
در روز نخست فروغ حسن تو اي محبوب ازلي آهنگ ظهور و جلوه گري كرد ، از اين نمايش جمال عشق پديد آمد و چون عشق زاده حسن است، جهان را در شور افكند و همه را در آتش خود سوخت .
جلوه اي كرد رخت ، ديد مَلَک عشق نداشت عين آتش شد از اين غيرت و بر آدم زد
جمال تو نمايان شد ، ابليس ديد ، چون در فطرتش عشق نبود تا تو را عاشقانه بپرستد ، از شدّت رشك مانند آتش سوزان شد و راه بر دل آدم زد و به گمراه كردنش پرداخت ( تلميحي دارد به آيه 16 سوره اعراف = شيطان : حال كه مرا نوميد ساخته اي ، من هم ايشان را از راه راست تو منحرف مي كنم آنگاه از پيش و از پس و از چپ و از راست بر آنها مي تازم و بيشترين شان را شكر گزار نخواهي يافت ) .
عقل ميخواست كزان شعله چراغ افروزد برق غيرت بدرخشيد و جهان بر هم زد
خرد مصلحت جو مايل بود كه از آن درخش ايزدي چراغ خود را فروغي بخشد و سودي جويد ، برق رشك عشق تابان شد و شوري بپا كرد و جهان را دگرگون ساخت .
مدّعي خواست كه آيد به تماشا گه راز دست غيب آمد و و بر سينه نا محرم زد
عقل مصلحت انديش به ادّعاي رقابت با عشق خواست كه در معرض اسرار غيب گام نهد ، دست نهان حق نمايان شد و برسينه خرد كه راز دار غيب نميتوانست باشد ، كوفت و اورا دور كرد .
ديگران قرع قسمت همه بر عيش زدند دل غمديد ما بود كه هم بر غم زد
جز دل محنت كشيده ما كه غم عشق را برگزيدو درصف عاشقان بلا كش درآمد،ديگران بهره مطلوب خودرا درزندگي خوش وآسوده جستند .
جان علوي هوس چاه زنخدان تو داشت دست در حلق آن زلف خم اندر خم زد
روح قدسي يا جان پاك مي خواست كه چاه ذقن تورا ببيند بكنايه يعني خواستار وصال تو بود ، ناگزير در چنبر گيسوي دراز شكن بر شكن تو دست آويخت ، مقصود آنكه جان از جهان برين به جهان فرودين يا عالم كثرت آمد ، چه جان را در قالب تن براي عشق ورزي با تو آفريده اند .
حافظ آنروز طرب نامۀ عشق تو نوشت كه قلم بر سر اسباب دل خرّم زد
حافظ آن زمان نامۀ شادي فزاي عشق تو را به نگارش آورد كه بر سرو سامان دل شاد خود قلم محو كشيد و به غم تو دل خوش كرد .
* * *
اما تحقیقات ، مطالعات و پژوهش های بعمل آمده توسط نگارنده مؤید این مطلب است که غزل فوق ورای این تفاصیل بوده و اسرار پیدا و پنهان بسیاری در آن نهفته است. در این مقاله به شرح و توضیح غزل « طربنامۀ عشق» پرداخته ام. امید است منظور و مقصود خواجه از این غزل بر همگان آشکار گردیده و این گفتار ، سرآغاز یک نهضت ادبی - علمی در شناخت بهتر « حافظ » باشد.

شرح غزل « طربنامۀ عشق » حافظ :
در ازل پرتو حسنت ز تجلّّي دم زد عشق پيدا شد و آتش به همه عالم زد
در لحظۀ آفرینش، ( چون اين مصرع دلالت بر وقوع فعلی در زماني معيّن دارد - دم زدن- حافظ اشاره به زماني دارد كه قبل از آن ، وجود و معني ندارد - مراد از ازل ، آغاز غیر زمانی است ) عالم از فروغ و پرتو حسن ( كمال و جلال و جمال ) خداوند متجّلي و پدیدار گشت( ظهور يافت ) و عشق بي پايان الهي بر آن تابيدن گرفت. يعني خدا بود و ديگر هيچ نبود ، خلقت هنوز قباي هستي بر عالم نياراسته بود تا اینکه مادۀ نخستين ( حالت چگالي و تراكم بينهايت ماده ) به عشق لا يزال الهي آراسته گشت . دچار انفجار و آتش شد ( آتشگوی نخستین ) و عالم را تشكيل داد .
بزرگترین سؤال فیزیکدانان و کیهانشناسان معاصر این است که این روند چگونه و چرا آغاز شد؟ یعنی جهان کنونی ( آتشگوی آغازین ) از چه نشأت گرفت؟ طبق نظریۀ کوانتومی- جهان کنونی از خلاء نشأت گرفته است! از هیچ!.
ولی چگونه چنین چیزی ممکن است؟ مطابق نظریه های کوانتومی، خلاء همان هیچ نیست بلکه آکنده از ذرات بسیار ریز کوانتومی است! - اقیانوسی از ذرات ریز نامرئی – سؤال اساسی تر این است که:بر اقیانوس ذرات نامرئی کوانتومی، شعوری باید حاکم می بود و گرنه ساز و کار منظم نمی داشت و از حالت ناپایدار و نامرئی- به حالتی پایدار و مرئی- تلاشی نمی یافت. دانشمندان مباحث فوق هنوز پاسخ این سؤالات را نیافته اند ولی عرفان ، پاسخ و توضیحی روشن دارد : آیا «اقیانوسی از ذرات پنهان کوانتومی » توصیف علمی و فیزیکیِ « کنز مخفیأ لم اعرف » نیست؟ یعنی « گنج پنهانی ناشناخته»! بعبارت دیگر :« اقیانوس ذرات پنهان ناشناخته»، تعریف علمی « خداوند» است که همانا منشأ هستی است.
فیزیکدانان دلیل آفرینش یا بهتر بگوییم، دلیل ظهور و آشکار گشتن این «گنج پنهانی» را نمیدانند ولی عرفا به استناد حدیث کَنز، علت فاعلی و غایی جهان هستی را عشق می دانند:« فََاََحبَبتُ اَن اُعرَفَ»] چون دوست داشتم شناخته شوم. [ بیان علت فاعلی است و « لِکَی اُعرَف » ، بیان علّت غاییِ خلقت جهان است. بله ، دلیل آفرینش این بود که خداوند دوست داشت شناخته شود. حال وقتی سؤال میشود: خداوند دوست داشته توسط چه و که شناخته شود؟ پاسخ این است که « فخلقت الخلق لكي أعرف» ، پس خلق کردم مخلوقات ( خلق ) را، تا مرا بشناسند. این را خدا شناسی نامیم.
مولانا نیز معتقد است: جهان از عشق، و برای عشق پدید آمده است.
گنج مخفی بُد ، ز پرّی چاک کرد خاک را تابان تر از افلاک کرد
گنج مخفی بَد ، ز پرّی جوش کرد خاک را سلطانِ اطلس پوش کرد

* * *
ظلمت بود ، جهل بود ، عدم بود ، سرد و تاريك
و در دايره امكان هنوز تكيه گاهي وجود نداشت .
خدا كلمه بود . كلمه اي كه هنوز القا نشده بود ، خدا خالق بود .
خالقي كه هنوز خلا قيتش مخفي بود ، خدا رحمان و رحيم بود.
ولي هنوز ابر رحمتش نباريده بود . خدا زيبا بود .
ولي هنوز زيباييش تجّلي نكرده بود . خدا قادر و توانا بود .
ولي قدرتش هنوز قدم به حوزه عمل نگذاشته بود .
در عدم چگونه كمال و جلال و جمال خود را بنماياند ؟
در سكوت چگونه زاييده شود ؟ در جمود چگونه خلاقيت و قدرت تظاهر كند ؟
حافظ پژوهان معتقدند: این غزل مصداق حدیثِ نبویِ ] كنت كنزا مخفيا لم اعرف، فأحببت أن أعرف فخلقت الخلق لكي أعرف...[ بوده و یقیناً حافظ ،علت آفرینش را به انگیزه عشق می داند و آنرا « حرکت حبّی » یا « انگیزش عشقی » می خواند و اگر این عشق و محبت نبود عالم به عین وجود در نمی آمد.
ابوالعلاء عفیفی نیز در کتاب « تعلیقات» خود آورده است: « حبّ ظهور حق در صور وجود، و حبّ خداوند به اینکه در آینۀ ممکنات خود را بنمایاند؛ کارساز آفرینش شد. این حبّ علت خلق عالم است و اساس حقیقی ایست که هستی بر آن استوار است و همین حبّی که مبداء وجود و اصل کل موجود است،همان است که از نظر صوفیه( و عرفا )، تنها راه معرفت به خداوند و تحقق وحدت ذاتی با اوست».
مراد از تجلّی، تجلیّات ازلی است که جنبۀ ذاتی و حبّی دارد وهمان « فیض اقدس» است و مرتبۀ «عماء». ]عماء اصطلاحی است به معنی ساحت یا شأن یا مرتبه ای که در آن نه مکانی است، نه زمانی، نه جهتی، و نه هیچ چیز – جز صرف ذات خداوند ؛ و خداوند پیش از آفرینش خلق یا تجلیّات خود در آن بوده است [ * * *
{از مَنظر « عفیفی» : فیض اقدس ، عبارتست از تجلّی ذات احدیّت بر خود در صُور جمیع ممکناتی که وجود آنها به صورت بالقوّه در ذات یا علم الهی ثبوت دارد و این نخستین درجه از تعیّنات وجود مطلق است. این تعیِّنات معقول اند و در عالم اعیان حسی وجود ندارند. بلکه صرفاً قوابل ( پذیرندگان ) وجودند؛ و این حقایق معقوله یا صُور معقولۀ ممکنات همان است که ابن عربی به آنها « اعیان ثابته » می گوید و شبیه به صُور یا مُثُل افلاطونی است } نقل از حافظ نامه، اثر بهاء الدین خرمشاهی
خداوند خواست تا عشق بی پایان خود را منتشر سازد ؛ از پر تو حسن الهي عشق زاده شد و به همراهش ماده و زمان و دايره امكان ( فضا ) و آتشگوي آغازين زاييده گشت ( آتش به همه عالم زد ) .
« فخر الدین عراقی » در یک توصیف بسیار زیبا ، نگاشته است: [حق كه بنياد ذاتي جهان است خير محض و جمال مطلق است و لازمه اين زيبائي ، جلوه گري است : « سلطان عشق خواست كه خيمه به صحرا زند ، در خزاين بگشود ، گنج بر عالم پاشيد ، ورنه عالم با بود و نابود خود آراميده بودو در خلوت خان شهود آسوده . نا گاه عشق بي قرار از بهر اظهار كمال ، پرده از روي كار بگشود، صبح ظهور نفس زد ، آفتاب عنايت طلوع كرد ، نسيم هدايت بوزيد ، درياي وجود در جنبش آمد ، سحاب فيض چندان باران « ثُمَّ رَشَّ عَلَيهم من نوره » بر زمين استعدادات بارانيد كه « وَ اَشرَقَتِ الاَرضُ بِنورِ رَبِّها » . عاشق سيراب آب حيات شد ، از خواب عدم بر خاست ، قباي وجود در پوشيد ، كلاه شهود بر سر نهاد ، كمر شوق بر ميان بست، قدم در راه طلب نهاد]
عالم هستی، از تجلّي پرتو حسن الهي در زمان ازل ؛ طي« آتشگوي آغازين» پديدار گشت.
عدم بود ، ظلمت بود ،سكوت و جمود بود ، اراده خدا تجلّي كرد ، ماده پديدارگشت عشق خداوند بدان تابيدن گرفت انرژي يافت ، روح يافت . انفجار و انتشار يافت و كائنات را ، كهكشان ها و ستارگان و ...... را پديد آورد. هستي قدم به عرصۀ وجود گذاشت؛ جهان گسترش يافت .
(بدين ترتيب حافظ « نظريۀ آفرينش مداوم يا پيوسته» را رد ميكند و به پيدايش و آغاز زمان در روزی معیّن، اشاره دارد) .
چه انفجار ها ، چه طو فانها ، چه سيلابها ، چه غوغاها كه اساس حركت خلقت شده بود و با گسترش و انبساط جهان، سيارات ، خورشيد ، زمين ، كوهها ، درياها آفريده شد و زندگي با شور و هيجان زايد الوصفش به هر سو ميتاخت . اقيانوس ها ، درياها ، حيوانات و گياهان به حركت درآمدند . جلال بر عالم وجود خيمه زد و جمال صورت زيبايش را نمايان ساخت و كمال ، اداره اين نام عجيب را بر عهده گرفت . حيوانات به جنب و جوش و پرندگان به آواز درآمدند و وجود ، نغمه شادي آغازكرد و فرشتگان سرود پرستش سر دادند.
جلوه اي كرد رخت ديد ملك عشق نداشت عين آتش شد از اين غيرت و بر آدم زد
وقتي آفرينش كائنات و انتشار وگسترش آن صورت پذيرفت و موجودات مختلف پا به عرصۀ وجود نهادند (مخلو قات بسيار و گوناگون آفريده شدند) پروردگار بر مخلوقاتش و بر فرشتگان نظاره كرد، در وجود همۀ موجودات عالم حيات بود ولي عشق نبود برترين موجودات فرشتگان بودند كه از علم خداوندي و دانش او (محدوداّ ) برخوردار بودند ولي فرشتگان نيز ذي عشق نبودند و خداوند اراده كرد موجودي بيافريند كه سرشار از عشق باشد و لذا انسان را آفريد و در وجودش از عشق لایزال الهی تابيدن گرفت . اين بيت گوياي اين مطلب است كه در بين مخلو قات هستي تنها انسانها ( آدم ) هستند كه از عشق خداوندي برخوردارند و در وجود شان اين موهبت و عطيۀ الهي نهاده شده است . انسان تنها موجودي است كه زيبايي را درك ميكند، جمال و جلال وكمال خداوند را جذب ميكند تنها موجودي است كه قدرت و خلاقيت و جلال وجبروت خدا را با بلندي طبع و صاحب نظري خود در مي يابد . تنها انسان است كه قادر است فاصله بين خاك و خدا را بپيمايد و ثابت كند كه افضل مخلو قات است تنها انسان است كه زيبايي غروب او را مست ميكند و از شوق ميسوزد و اشك ميريزد . خلقت در او به كمال رسيد و كلمه تجسّد يافت و زيبايي با ديدگانش ظهور كرد و عشق با وجودش مفهوم و معني يافت خداوند از صفات خود در وجود انسان نيز متجلّي ساخت و فرمود اي انسان ، تو مرا دوست ميداري و من نيز تورا دوست ميدارم تو از مني و به من باز ميگردي .
عقل ميخواست كزان شعله چراغ افروزد برق غيرت بدرخشيد و جهان برهم زد
اجازه دهيد قبل از تشريح اين بيت اشاره اي داشته باشم به دو مكتب عقليّون و روحيّون يا ماترياليسم و ايده آليسم ؟
نخست بايد بدانيم بين ايده آليسم اخلاقي و فلسفي تفاوت بايد گذاشت . ايده آليسم اخلاقي يعني در راه عقيده و آرماني فداكاري كردن .
ايده آليسم فلسفي : آن نظريه اي است كه مبناي آن عبارت است از توضيح ماده بوسيله روح . ايده آليسم در مقابل سؤال اساسي فلسفه پاسخ مي دهد :« روح اصلي ترين ، مهم ترين ، و مقدم ترين عنصر است » يعني روح است كه ماده را بوجود مي آورد و جهان از ازل وجود نداشته و آنرا خدايي آفريده است . روح مقدّم و ماده مؤخر است .
ماترياليسم فلسفي در مقابل سؤال اساسي فلسفه پاسخ مي دهد : « ماده اصلي ترين ، مهم ترين و مقدم ترين عنصر است » . يعني اين ماده است كه فكر (روح) را آفريده و جهان از ازل وجود داشته است ( و بدين ترتيب منكر وجود خداوند هستند ) . به نظر آنها ماده مقدم و فكر مؤ خر است . ماترياليست ها به بقاي روح اعتقادي ندارند و مي گويند كسي مشاهده نكرده است كه روح و فكري بدون جسم وجود داشته باشد . آنها تأييد مي كنند كه بين وجود و فكر ، ماده و روح رابط معيني وجود دارد براي آنها وجود و ماده عنصر مقدم و اولي ، و روح عنصر مؤخر و ثانوي است و به ماده بستگي دارد . در نظر ماترياليسم اين روح نيست كه خالق ماده و طبيعت است بلكه اين ماده ، طبيعت و جهان است كه خالق روح است . فوير باخ مي گويد : « روح خود چيزي جز محصول عالي ماده نيست » . ماترياليسم معتقد است كه بشر، خدا را آفريده است ( يعني خداوند زاييدۀ ذهن انسان است ) .البته بررسی آرا و اندیشه های دو مکتب ایده آلیسم و ماتریالیسم، در این مجال نمی گنجد و مستلزم فرصت دیگری است همین قدر بگویم که هيچ جهان بيني به مانند « انفجار بزرگ» ، مؤ يد وجود خداوند نبوده است . روزي كه« تلسكوپ هابل »با مشاهدات خويش به جهان بيني انفجار بزرگ صحّه گذاشت به فلسفه ماترياليسم، كه قرنها چون سايه اي بر دنيا سنگيني مي كرد خط بطلان كشيد. «جهان بيني انفجار بزرگ » پايان افكار ماترياليستي و ماده گرايي در جهان امروزي بود.
با اين مقدمه و با عنایت به آنچه گذشت ، اينك به شرح غزل حافظ مي پردازم كه بي ارتباط با بحث فوق نيست .
عقليّون (دهریون ، ماديّون) ميخواستند از آن شعله ( پديدۀ آتشگوي آغازين) تعبير و تبيين خاص خود را داشته باشند (چراغ افروزند ) و بر اساس يافته هاي عقلي خود جهان را تبيين كنند در حاليكه توجيه و استنباط صرفاً عقلي كه بر اساس علوم طبيعي است براي ادراك و كشف جهان هستي كافي نيست . عقليّون ( ماده گرايان ) قصد دارند حدوث و حركت جهان را براساس « نواميس قوانين طبيعي» توضيح دهند ، بدون حضور خداوند . كه بطور تصادفي و خود بخودي بوجود آمده و گسترش مي يابد در حاليكه حركت جهان هستي صرفاً بر اساس« نواميس قوانين طبيعي» نيست و بدون «عالم ارواح » و وجودي ذي شعور كه از درك عقلي ما پنهان است ، امكان پذير نمي باشد . از اين انديشۀ نا درست ، خداوند خشمگين گشت ( برق غيرت بدرخشيد ) و جهان را چنان پيچيده و اسرار آميز ساخت ( جهان بر هم زد ) كه كشف اسرار آن به آساني ميّسر نباشد .در انديشۀ حافظ ، عقل مكانيسمي است كه بر پايۀ طبيعت قرار گرفته ، لذا استنباط عقلي، از درك ماوراء الطبيعه و در نتيجه تبيين جهان عاجز خواهد بود . منظور اين است كه عقل بشري به تنهايي قادر نيست اسرار جهان و كائنات را در يابد و استدراكات عقلي وذهني بدين منظور كافي نيست لذا بايد از ادراك شهودي ، عرفان ، الوهيّت باطن و … استمداد طلبيد .
بعبارتي ديگر: انسانِ « عقل گرا » ميخواست كزان شعله ( آفرينش ) چراغ افروزد (تفسير صرفاً عقلي بدست دهد ) كه بر آن پايه جهان را چنان تبيين كند كه گويي طبق مكانيسم عقل و با توسّل بر درك عقلي و ذهني قابل توضيح خواهد بود كه بر اساس طبيعت و قوانين خاص خويش بدون نياز به وجود ذي شعوري كه ماهيّت خارجي و ماوراء طبيعي داشته باشد ، قابل تبيين است . اين بود كه خداوند با آنكه تنها انسان را موجود عاقل و ذي شعور آفريده بود ولي تاب گستاخي و گمراهي عقليون را نياورد و جهان را چنان پيچيده ساخت كه از تفسير وتبيين عقل خارج است .
حافظ در تمام ديوان اش به عقل و عقل گرايان(دهریون) تاخته است و عاقلان راسرگردانان وادي عشق ناميده است .
عاقلان نقطۀ پرگار وجودند ولي عشق داند كه در اين دايره سرگردانند
قياس كردم و تدبير،عقل در ره عشق چو شبنمي است كه بر بحر ميكشد رقمي
نهادم عقل را ره توشه از مي ز شهر هستي اش كردم روانه
ايكه از دفتر عقل آيت عشق آموزي ترسم اين نكته به تحقيق نداني دانست
حريم عشق را درگه بسي بالاتر از عقل است كسي آن آستان بوسد كه جان در آستين دارد
عقل اگر داند كه دل در بند زلفش چون خوشست عاقلان ديوانه گردند از پي زنجير ما
بهاي باد چون لعل چيست جوهر عقل بيا كه سود كسي برد كاين تجارت كرد
اگر نه عقل بمستي فروكشد لنگر چگونه كشتي ازين ورطه، بلا ببرد
كرشمۀ تو شرابي به عاشقان پيمود كه علم بيخبر افتاد و عقل بيحسّ شد
گرد ديوانگان عشق مگرد كه به عقل عقيله مشهوري
يغماي عقل و دين را بيرون خرام سرمست در سر كلاه بشكن در بر قبا بگردان
در خرمن صد زاهد عاقل زند آتش اين داغ كه ما بر دل ديوانه نهاديم
هر نقش كه دست عقل بندد جز نقش نگار خوش نباشد
* * *
در نهايت منظور حافظ اين است كه خداوند را به عشق ميتوان در يافت نه به عقل ( رجحان درك شهودي بر درك عقلي) .
[ و براستی هم اين نه عقل و تفکّر ، بلکه کشف و شهود است که انسانيت را به پيش می راند. مکاشفه است که مقصد آدمی را در زندگی معيّن می کند ] اينشتين
مدّعي خواست كه آيد به تماشا گه راز دست غيب آمد و بر سينۀ نا محرم زد
مدّعيان ( طرفداران تبيين جهان براساس مباني عقلي و مادي ، دهریون ) غافل از عشق و منكران خدا ، خواستند كه به مشاهده و درك و دريافت جهان زيبا و شگفت انگيز و اسرار آميز آن برآيند يعني به تماشا گه راز آيند و قدم به حريم عشق گذارند و اسرار الهي را در يابند . بعبارتي خواستند به مشاهده وكشف عالم وجود و عالم امكان كه سراسر از اسرار الهي است و در نهايت كمال و زيبايي است ، بپردازند ولي از آنجاكه جهان عِلوي (تماشا گه راز) و مشاهده و درك اسرار خلقت و حريم قدس الهي ، تماشاگه نامحرمان و ناآشنايان وادي عشق نيست ، خداوند آنها را از حريم خود راند (بر سينۀ نامحرم زد) و چنان عقل شان را ضايع ساخت (از آنجا كه ايمان و باور قلبي نداشتند) كه توانايي درك اسرار الهي و رموز تماشاگه هستي و آفرينش زيباي جهان را از دست دادند ( تلميحي دارد به آيۀ صمّ بكم و هم لايعقلون = كرانند و كورانند و در اسرار خدا انديشه نمي كنند ) .
بعبارتي ديگر: مدّعيان بي ايمان براي درك و مشاهدۀ جهان علوي و ميعاد گاه عشق ( تماشا گه راز ) كوشيدند ولي چون در وجودشان عشق وايمان نبود ، خداوند آنان را به كشف و مشاهدۀ اسرار آفرينش و لقاء الله اجازت نداد و از خود راند تا غرق در خود پرستي و اتكاء به عقل ناقص خود باشند لذا از مشاهده و رؤيت اسرار خلقت ( تماشا گه راز ) بي نصيب ماندند .
خداوند نعمات بيشمار و زيباييهاي فراوان آفريد و به طبيعت وانسانها هستي و روح بخشيد و به همه چيز حيات داد و در نهايت زيبايي وكمال آفريد. مدّعي (مدعيان كور دل) آمد تا به تماشا و مشاهدۀ اين همه زيبايي و رموز الهي بنشيند كه حيرت او را برانگيخته بود ولي چون ايمان و باور قلبي نداشت و منكر وجود خداوند بود ، خداوند اجازۀ رؤيت و درك تماشاگه راز را به وي نداد و او را به كناري زد تا در جهل خود و سياهي و ظلمت خويش سرگردان باشد چرا که استحقاق و شايستگي حضور در ميعاد گاه را نداشت .
ديگران قرعۀ قسمت همه بر عيش زدند دل غمديدۀ ما بود كه هم بر غم زد
مردمان غافل و خوش گذرانان، هدف از آفرينش خود (قرعۀ قسمت) و رسالتي را كه بر دوش داشتند فراموش كردند و دنبال امرار معاش و خوش گذراني رفتند و روزگار به غفلت گذراندند و در كشف علم خداوندي و درك جهان نكوشيدند و در اسرار عالم هستي غور نكردند و خدمتي شايسته و همّتي والا به خرج ندادند . تنها عاشقان وادي سلوك و تشنگان وادي عشق و غمديده گان و رنج كشيدگان طريقت بودند كه سفر به دنياي درون و ناشناخته ها و كشف حقيقت و اسرار الهي را برگزيدند و در اين راه همّت بسيار و رنج بيشمار بردند و مطلوب را يافتند . حافظ مردمان را به دو گروه تقسيم كرده است گروهي كه به راه عيش و زندگي دنيوي و ماديات و لذايذ ناپايدار رفتند و گروهي ديگر كه كوششي عظيم و رنج بسيار و رسالتي بزرگ بر دوش گرفتند و در طريق معرفت و كشف حقيقت مجاهدت نمودند وايّام زندگي را به بطالت و عيش نگذراندند و آنان را پاداشي عظيم است .
عرفا و فلاسفه معتقدند :هر انسانی با سرنوشتی مشخص به این دنیا قدم میگذارد. او وظیفه ای دارد که باید ادا کند پیامی که باید ابلاغ شود، کاری که باید تکمیل گردد. توتصادفا اینجا نیستی، بلکه به طور هدفمندی اینجا هستی. در پس وجود تو منظوری نهفته است.کل هستی بر آن است که کاری را از طریق تو به انجام رساند . و این معنای عرفانی « قرعۀ قسمت » است.] اوشو [

جان علوي هوس چاه زنخدان تو داشت دست در حلقۀ آن زلف خم اندر خم زد
جان قدسی (آسمانی ، لاهوتی ) در اشتياق رسيدن به نهايت كمال و در آرزوي درك حقيقت و كشف اسرار خلقت و مشاهدۀ تماشا گهِ رازِ خدا بود (خواهان وصال تو بود ). به ديگر سخن: عاشقان وادي سلوك و تشنگان طريقت آرزوي كشف اسرار حيرت انگيز و مشاهدۀ دنياي شگفت انگيز و پر رمز و راز تو را در سر مي پروراند ولي چون موقف اسرار الهي و معضلات و مشكلات كشف اسرار كه سالك را در سلوك پيش آيد ، نبود؛ ميكوشيد با صعوبت هرچه تمام تر از آن بگذرد و براي او مرشد كل وكامل (نظر وهدايت الهي ) دراين امر واجب و لازم است تا به راه ضلالت نيفتد . و از آنجا كه وقوف اسرار الهي و وصال او توأم با معضلات و مشكلات بسيار است لذا دست در حلقۀ صندوقچۀ اسرار الهي برد و كوشيد عليرغم صعوبت و سختي هرچه تمام تر (خم اندر خم) آنرا بگشايد (از آن بگذرد) و به « منتهاء كمال » دست يابد.
چاه زنخدان از ديد عارف اشارتي است به مشكلات اسرار مشاهده در رسيدن به« انتهاء كمال »كه اگر در آن فرو افتيد فاني شويد(فناي في الله ) .
و از ديد نجوم (كيهان شناسان ) اشارتي است به سياه چاله ها كه اگر در آن فرو افتيد محو و نابود گرديد.
حلقۀ زلف خم اندر خم، از ديد عارف اشارتي است به صندوقچۀ اسرار الهي و غيبت هويّت حق كه هيچكس را بدان راه نیست .

* * *

و از ديد كيهان شناسان اشارتي است به فضاي بيكران ، خميده، حلقوي و داراي پيچ و تاب .
منظور اين است همچنانكه در عالم معنا ( عالم لاهوت )، سالک جهت نيل به وصال يار و مشاهدۀ اسرار (چاه زنخدان ) و غرق و فنا شدن در وجود لايزال الهي، بايد راه سخت و پر پيچ و خم ( خم اندر خم) سلوك را بپيمايد تا صندوقچۀ اسرار الهي را بگشايد و به مرحلۀ وصول و كمال مطلق و مشاهدۀ حقيقت و درك اسرار نائل آيد و به درياي ابديّت به پيوندد در عالم طبيعي و مادي (عالم ناسوت) نيز طالب ، جهت كشف و وصول سياه چاله ها بايد مسير سخت و طولاني فضاي لايتناهي را به پيمايد تا به درون سياهچاله ها و كشف اسرار کائنات نائل آيد . «چاهِ زنخدان» تشبيهي است از سياهچاله ها و « زلفِ خم اندر خم» تشبيهي است از فضاي خميده و پر پيچ و تاب .
از ديدگاه حافظ ، دانش بشر بجايي خواهد رسيد كه روزگاري بشريّت براي مشاهده و كشف اسرار آفرینش،فضاي بيكران را خواهد پيمود و به اسرار حيرت انگيز و شگفت آ‎ور خداوند پي خواهد برد .
حافظ آنروز طربنامۀ عشق تو نوشت كه قلم بر سر اسباب دل خّرم زد
حافظ زماني قادر به كشف اسرار الهي و رموز خلقت و لحظۀ آفرينش(طربنامۀ عشق) گرديد كه خداوند به واسطۀ دل خرّم و پاكي( نفس رحماني) كه داشت به وی اجازه داد به اسرار او پي ببرد و به تماشاگه راز آيد و كشف اسرار نمايد . وقتي دل و جان حافظ لبريز از عشق الهي گشت قلم بر دست گرفت و چون نواي آسماني عشق را در يافته بود توانست غزل زيبا و با شكوه كيهانشناسي را بسرايد . بعبارتي ديگر حافظ زماني قلم برداشت و اسرار آفرينش و حديث خلقت را فاش ساخت كه به نهايت وجد و سرور رسيده بود.

نکته:
حتی اگر ادعای نگارنده مبنی بر اشارۀ« حافظ » در غزل فوق به مباحثی چون: آتشگوی آغازین، سیاهچاله ها و فضای خمیده را نادیده انگاریم ، باز هم شرح فوق با توصیفی که در این گفتار آمد با شرح اساتید و ادبای دیگر کشور قابل تأمل و مقایسه است.

منبع:
نویسنده: حافظ عزیزی نقش ( محقق و حافظ پژوه)
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
پی نوشت ها و منابع :
1- « مکتب حافظ » ، استاد منوچهر مرتضوی
2- « کیهانشناسی : از انبساط هابلی تا آتشگوی آغازین» ، جان گریبین
3- « تاریخچۀ زمان » ، استیون هاوکینگ
4- « جهان در پوست گردو » ، استیون هاوکینگ
5- « لمعات عراقی » ، فخرالدین عراقی
6- « نسبیّت » ، آلبرت اینشتین
7- « تعلیقات » ، ابوالعلاء عفیفی
8- « حافظ نامه » ، بهاء الدین خرمشاهی
9- « مثنوی معنوی » مولانا

ه‍.ش. ۱۳۸۸ آذر ۹, دوشنبه


بخشهایی از کتاب
چگونه فراست جسم را بیدار کنیم
" سلامتی هم زیباست " چاپ دوم(1376 ) ، نوشته دکتر دی پاک چوپرا
ترجمه مهدی قراچه داغی
How to Wake Up the Body's Intelligence
Creating Health
Deepak Chopra M.D.


بگذاریم تا اندیشه‌های اصیل از هر سمت به سوی ما بیایند


ذهن انسان مخزن فراست

کتابی که هم اکنون می‌‌خوانید چیزی نیست جزٔ تراوشات مخزنی که از طریق حواس شما به ذهن شما راه می‌‌یابد.به اطراف خود نگاه کنید و مظاهر اندیشه را در همه جا مشاهده نمأیید. صندلی که هم اکنون روی آن نشسته اید با یک فکر شروع شده و به این شکل در آمده است. آپارتمانی که در آن زندگی‌ می‌‌کنید از یک تفکر ناشی‌ شده است؛رختخوابی که در آن می‌‌خوابید، لباس هایی که می‌‌پوشید، اتوموبیلی که میرانید، غذا، که میخورید، کاری که می‌‌کنید، همه و همه ابتدا از یک اندیشه نشأت گرفته اند. درباره این حقیقت مسلم جای تردیدی وجود ندارد. هر چه را که بتوانید تصور کنید انسان آنرا تولید کرده است:بزرگ راهها،اتوموبیلها،سفینه‌های فضأیی، کامپیوتر، داستانها، مربا‌ها چیزی نیستند جزٔ افکار صورت خارجی‌ پیدا کرده.بعضی‌ از آنها از شما هستند و بعضی‌ دیگر حاصل و دست آورد کسانی‌ هستند که شما آنها را نمی شناسید اما به هر صورت حاصل فکر و اندیشه هستند. یکی‌ از متفکران برجسته در زمینه آگاهی‌ و فراست و کسی‌ که به تبیین فراست کمک فراوان کرده می‌‌گوید "افکار تکانش‌های فراست خلاق هستند." این تکانش‌ها بطور طبیعی و به شکلی نامحدود از ذهن انسان نشأت می‌‌گیرند و بنا بر این ذهن مخزن فراست خلاق است؛وقتی‌ افکار با تکانش‌های فراست خلاق به اندازه کافی‌ سازمان یافت باشند به آسانی منجر به عمل خلاق می‌‌شوندو در اثر عمل است که کتاب ها، اشیا، و جسم‌های سالم، صورت خارجی‌ پیدا می‌‌کنند.
مسیری که از آگاهی‌ به خلق اشیا منتهی می‌‌شود همیشه در تجربه ما وجود دارد.صرفا به طور آگاهانه به آن توجه نمی کنیم. اما زمانی‌ که به آن توجه کنیم چشم انداز گسترده تری از زندگی‌ گشوده می‌‌شود.مثلا فرض کنیم که من یک هنرمند هستم.تکانش‌های فراست که از آگاهی‌ من-ذهن من جاری می‌‌شود اگر به درستی سازمان یابد می‌‌تواند به عملی منتهی شود.مواد خام جمع آوری می‌کنم،قلم موی نقاشی و رنگ تهیه می‌کنم و بعد به گونه‌ای حساب شده و سازمان یافته اینها را با هم مخلوط می‌‌کنم. نتیجه امر تولید جدید از ناحیه اندیشه من است:نتیجه کار یک تابلو نقاشی است. برای اینکه این نقاشی روی صحنه ظاهر شود،چند چیز لازم است؛(الف)-آگاهی‌ یا ذهن که فکر نقاشی از آن نشأت می‌‌گیرد (ب)-افکار یا تکانش‌های فراست خلاق،(ج)-رفتاری سازمان یافته و متشکل،(د)حاصل کار که نقاشی است؛تصویری از تاج محل در مهتاب.
توانایی سازمان دادن به اندیشه‌ها به اندازه خود اندیشه ذاتی و درونی است و به عبارتی یک فراست است.فعالیتی از زندگی‌ است که حالت اتفاقی‌ ندارد. باید دانست که هیچ عمل خلافی در طبیعت اتفاقی نیست. وقتی‌ یک آرشیتک پیش طرحی تهیه می‌‌کند،هر بخش آن را می‌‌توان ساخت.ماهاریشی این قدرت سازمان دهی‌ درونی را "دانش"نام داده است.نقطه نظر‌ها بدون دانش، خود به خود و به صورت طبیعی تبدیل به اشیا نمی شوند و صورت خارجی‌ پیدا نمی کنند. ما از آن جهت از کنار قدرت سازمان دهی‌ بی‌ تفاوت عبور می‌کنیم زیرا بخشی از فراست ماست و با آن آمیخته است.وقتی‌ ذهن انسان میخواهد که دستمان را مشت کنیم، واکنش دست به خودی خود صورت می‌‌گیرد اما برای توضیح چگونگی اتفاقی که افتاده به یک فیزیولوژی احتیاج داریم تا دانشی را که به سکوت از مغز به دست منتقل می‌‌شود -اطلاعات درباره انتقال دهنده‌های عصبی، هورمون‌های شارژر‌های الکتریکی‌، آنزیم‌ها و حرکت عضلات-توضیح داده شود. در واقع می‌‌توانیم ذهن را ساختاری بدانیم که دارای قدرت سازمان دهی‌ دارد.
اما درباره اشیأیی که ساخته و پرداخته انسان نیستند و به عبارتی اشیا طبیعی چه میتوان گفت؟ اینها به دو طبقه زنده و غیر زنده تقسیم میشوند. نه اینکه در نظر همه مردم روی زمین گیاهان و حیوانات زنده هستند و آتش و زمین و باد غیر زنده اما ما می‌‌توانیم اینها را اینگونه در نظر بگیرم. در میان موجودات زنده علم ثابت کرده که سطحی بدون هوش و فراست وجود ندارد. حیطه قدرت سازمان دهی‌ از مغز تا هسته یاخته ها امتداد دارد. در لحظه ابستنی و بسته شدن نطفه انسان تخمک بار دار شده چیزی بیش از یک سلسله دستور العمل موجود روی یک ملکول دو رشته ای (د ان ا) نیست. این دستور العمل‌ها شکلی سازمان یافته دارند و نتیجه آن خلق انسانی‌ با مشخصات خاص است. اگر (د ان ا) تولید یک آلبرت انیشتین بکند این توانأیی تغییر دادن دنیا به کمک افکار به فاصله‌ای بی‌ انتها حرکت می‌‌کند. اکنون اجازه بدهید به اشیا بی‌ جان طبیعت توجه کنیم. تکه سنگی‌ را بردارید و آن را بشکنید، خورد کنید و به پودر تبدیل نمأیید. مواد شیمیأیی‌اش را تجزیه کنید.بعد این مواد شیمیأیی را به شکل اتم و اتم‌ها را به شکل ریزه‌های اولیه آن در آورید. حالا چه می بینیم؟ سازمان و تشکیلات می‌‌بینیم. به پروتون،الکترون و اجزا دیگری می‌‌رسیم که به شکلی سازمان یافته مرّتب شده اند. قبل از خورد کردن، پودر کردن، این سازمان بندی وجود داشته است.
نکته‌ای را که می‌‌خواهم بیان کنم این است:آنچه را که به کمک حواس خود درک می‌‌کنیم و به عبارت دیگر همه اشیا طبیعی یا ساخته و پرداخته انسان، زنده یا غیر زنده، تجلی قدرت سازمان دهنده یا دانش هستند.در اینجا به گفته دیگری از ماها ریشی ماهش یوگی می‌‌رسیم "دانش در فراست انسان ساختار پیدا می‌‌کند" قبلا دیده ایم که چگونه این نقطه نظر در مورد اذهان ما صدق می‌‌کند. هر تکانش که از ذهن انسان جاری شود با خود دانشی حمل می‌‌کند.
بنا بر این همه موجودات جهانی از فراست به شکل دانش نشات می‌‌گیرند.این مفهوم بزرگی‌ است که باید درک گردد.می‌ فهمیم تنها چیزی در جهان که حقیقی و ملموس است دانش است. این دانش یا این قدرت سازمان دهی‌ جایگاهی‌ در فراست دارد و بقیه دنیای مادی در مقایسه با آن تا این حد حقیقی‌ نیست.اشیا مادی برای خود حقیقتی انکار ناپذیر دارند.
اجازه بدهید مطلب را به زبان دیگری جمع بندی کنم.قبل از هر چیز ما دارای فراست هستیم که در آن تمامی تکانش‌های فراست خلاق نهفته است.اینهب شکل فکر در ذهن ما جاری هستند. وقتی آن را به صورتی‌ سازمان یافته ابراز کنیم-از طریق قدرت سازماندهی یا دانش --آنها منتهی به عمل میشوند و چیزی مادی خلق می‌‌شود این فرایند که در ذهن ما وجود دارد در طبیعت و در جهان هستی‌ مصداق دارد. تکانش‌های ما مانند سایر تکانش‌های فراست هستند. ما صرفا آن را اندیشه می‌‌نامیم زیرا اینگونه درباره آن فکر می‌‌کنیم. پرنده‌ای که از روی اقیانوس آتلانتیک پرواز می‌‌کند نیز دارای یک تکانش فراستی است که او‌ را هدایت می‌‌کندو به مهاجرت او‌ می‌‌انجامد. این تکانش موجود در مغز پرنده هم چنین یک اندیشه است و ما تنها از آن جهت آن را اندیشه نمی‌‌نامیم زیرا از روی عادت اندیشه را مختص انسان می‌‌دانیم. اگر عادت بکنیم می‌‌توانیم بگوییم که یک زنبور عسل نیز دارای فکری است که او‌ را به جمع آوری کنیم شیره گلها و تولید عسل وادار می‌‌کند.
وقتی‌ به بدن خود نگاه می‌‌کنیم نیز این اتّفاق را مشاهده می‌‌کنیم. ما به گمان خیال می‌‌کنیم که اندیشه مربوط به مغز و منحصر به آن است. اما با بینش جدیدی که به دست آورده ایم می‌‌دانیم که فراست در تمامی یاخته‌های جسم ما وجود دارد. دستگاه ظریف و عظیم قلب،کلیه،نظام دفأعی بدن، جملگی ابزاری دیگر از قدرت سازمان دهنده هستند. بنا بر این به این نتیجه گیری ناچاری می‌‌رسیم که ذهن یا فراست یا هوش و آگاهی‌ در تمام اجزا جهان هستی‌ وجود دارد

تکامل

چند سال پیش اطلاعاتی نا محدود که در یک اسپرم تاژک دار کوچک جمع شده بود با یک مجموعه اطلاعات نا محدود دیگر که در یک سلول کوچک بنام تخمک وجود داشت ترکیب شدند. نتیجه کار اطلاعاتی نا محدود بود که اینبار در نطفه آبستنی در کنار هم قرار گرفتند. این نطفه بار داری منحصر به فرد بود زیرا در تمام جهان هستی‌ نطفه‌ای دقیقا با این مشخصات وجود نداشت. در شرایط مطلوب و در معرض غذا این سلول بارها تقسیم شد. میلیارد‌ها بار به اجزا کوچکتری تقسیم شد و هر بار با خود دانش و اطلاعاتی منحصر به فرد داشت.امروز آن سلول تبدیل به میلیارد‌ها سلول شده است که در هماهنگی با یکدیگر کار می‌‌کنند و دانش و فراستی را به معرض نمایش می‌‌گذارند که هرگز قدرت و توانأیی سازمان دهی‌ خود را از دست نمی دهد. امروزه آن سلول همین شما هستید.
تنها جوهر و ماده شما مطرح نیست.همه افکار، احساسات،دوست داشتنی ها و دوست نداشتنی ها، امیال و شهوات شما مطرح است. ممکن است امروزه یک موسسه بازرگانی را سرپرستی کنید.ممکن است از درون یک قایق پارویی به ستاره‌ها خیره شوید یا زبان یونانی بخوانید و یا انقلابی را سرپرستی کنید. ممکن است تبدیل به هیتلر یا گاندی شوید، ممکن است جهان تحت افکار شما متحول گردد. شما کیستید؟در واقع شما همان سلولی هستید که از که از جمع صد‌ها میلیون اسپرم سبقت گرفتید و در رحم مادرتان به تخمک رسیدید.
کد دستور العمل‌های همان (د ان ا) دو رشته‌ای امروزه هم به همان شکل گذاشته است. به مفهوم واقعی‌ شما صرفا همان مجموعه دستور العمل هستید و لا غیر. این مجموعه شماست،پوست شما، چشمان شما،احساسات شما، ذهن شما و فراست شما. شما قطعه‌ای دانش هستید. این دانش به بی‌ نهایت طریق ابراز می‌‌شود.به طوری که شما با آنچه دیروز بودید تفاوت دارید و فردا نیز موجودی متفاوت از امروز خواهید بود.
تکامل بدان معنا نیست که شما متفاوت شده اید یا دانش بیشتری کسب کرده اید. این دانش از همان ابتدا کامل بود، از همان زمان که درون یک سلول بود بی‌ انتها و نا محدود بود. تنها این ابزار دانش است که رشد کرده آیا این رشد با محدودیتی روبروست؟ آیا تکامل با محدودیت روبروست؟ شاید بنظر برسد که تکامل به پله‌های یک نردبام می‌‌ماند که می‌‌توان آنقدر از آن‌ بالا رفت تا به انتها یش رسید. اما در نظر دانش تکامل مفهومی بسیار وسیع تر دارد.
تکامل طبیعت حیات است. اجازه بدهید به گفته جوناس سالک پزشک پژوهشگر نامی‌ توجهی‌ داشته باشیم:
اصل تکامل که باید رعایت شود این است که همه چیز را اجازه می‌‌دهد. قبل از تکامل بیولوژیکی،یک تکامل قبل از بیولوژیکی داشته ایم.قبل از آن دوران تکامل نظام عالم وجود بود. بعد از بیولوژیکی تکامل فرا بیولوژیکی وجود داشته است، تکامل آگاهی‌ و آگاهی‌ از این آگاهی‌ و در عین حال آگاهی‌ از تکامل. تکامل همین حالا در ذهن انسان در نتیجه تجربه کردن شکل می‌‌گیرد. این تکامل را جذب می‌‌کنیم تا بخشی از وجود ما شود.افکار و خلاقیت انسان جملگی در واکنش به محیط انسانی‌ شکل گرفته اند. تکامل فرا بیولوژیکی مستلزم بقای عاقل‌ترین‌ها و مدبر‌ترین هست.درایت ملاک و معیار جدید مناسب بودن است.
منظور دکتر سلک این است که هدف تکامل در انسان بقا پیدا کردن مدبر‌ترین هاست. خود تکامل است که ما را به این نقطه نظر رسانیده است؛ همان گرایشی که ستاره‌ها و زمین و حیات روی آن شکل داد.
در تمامی‌ این مراحل عمل تکامل بدون تلاش صورت گرفته است. طبیعت وجود است که رشد کنیم.مدبر شدن صرفا مرحله بعدی رشد خواهد بود. کاری نباتد بکنیم جز پیروی از گرایش طبیعی که ما را در مرحله نخست آگاه و مدبر کرد و بعد آگاهی‌ از این آگاه بودن را در ما ایجاد نمود.
اگر درایت معیار بقاست باید ببینیم که درایت چیست؟ در هند تعریف کلاسیک از انسان مدبر مشمول به کسی‌ است که به حقیقت پی برده است.می‌ توانیم بگوییم که درایت اطلاع درباره مجموعه زندگی‌ است. از آن جأیکه تلاش انسان بدون تلاش او رشد می‌‌کند زندگی‌ را به عنوان یک مجموعه کامل درک می‌‌کنیم و به همین دلیل است که ما به سلامتی و سعادت کامل توجه داریم. اینها هدف‌های طبیعی اشخاصی‌ هستند که فراست نامحدود موجود در ذهن و جسم خود را درک می‌‌کنند. وقتی‌ بپذیریم گرایش طبیعی ما این است که در دانش رشد کنیم در مرحله بعد در می‌‌یابیم که چرا هدف این رشد افزایش خوشبختی‌ است

ذهن باز

با ذهن بسته امکان متکامل شدن وجود خارجی‌ پیدا نمی کند. علتش این است که برای متکامل شدن باید از ذهن استفاده کرد. کسی‌ که ذهن باز دارد کانال‌های جدیدی را می‌‌گشاید و بدون گشوده شدن کانال‌های جدید پیشرفت‌های مهم به دست نمی آید. کسی‌ که ذهن باز دارد دچار هراس نمی شود و می‌‌پذیرد که در دنیا چیز‌های جدیدی کشف خواهد کرد، کشف جدیدی که تعصبات گذشته را به مبارزه می‌‌طلبد، وقتی‌ فراست کانال جدیدی پیدا می‌‌کند زندگی‌ بیشتری از معبر آن عبور می‌‌کند. عادات بد جملگی ناشی‌ از ذهنیت منسوخ شده است، ذهنیتی که زمانی‌ راهی‌ به سوی موفقیت و پیشرفت گشود اما حالا به جائی منتهی نمی‌‌شود و اثر بخشی خود را از دست داده است.
تنها کاری که باید بکنیم این است که به اذهان اشخاص متعصب نگاه کنیم تا بدانیم که تحمل نکردن زهر آگین و مسموم کننده است، رشد انسان را مسموم می‌‌کند و امکان رسیدن به سلامتی کامل را از او می‌‌گیرد.فراست به آب می‌‌ماند، باید برای آنکه پاک بماند جاری باشد. داشتن ذهن باز و سالم پیش شرط داشتن زندگی‌ سالم است. اگر پذیرای چیز‌های بدیع زندگی‌ باشید امکان دسترسی‌ به امکانات و فرصت‌های جدید در زندگی‌ فراهم می‌‌شود. ذهن باز شرط زندگی‌ سالم است

شگفتی و باور

"ما درون حقیقت هستیم و نمی‌‌توانیم از آن خارج شویم"
مرلو پونتی
"چرا ما نیز از یک رابطه بکر با جهان لذت نبریم"
رالف امرسون
واقعیت اینکه من در حال حاضر وجود دارم، اتفاقی‌ بده در جریان فضا-زمان، جریانی که در آن‌ اتمها شکل گرفتند، پیچیده تر شدند و سر انجام به مجموعه پرتوپلاسمی که مرا تشکیل داد تبدیل گشتند. اجزا متشکله آن از ازل بودند و تا ابد نیز باقی‌ خواهند ماند.
ما در زمانی‌ زندگی‌ می‌‌کنیم که تغییر عظیمی‌ در شرف وقوع است، پس از قرن‌ها کشف و مطالعه و بررسی طبیعت، علم آماده شده تا به جریان اصلی‌ طبیعت باز گشته و به قوانین آن احترام گذارد.در مرحله بعدی وقتی‌ به رابطه اصلی‌ مان با جهان می‌‌نگریم،همه چیز را حیرت آور و عجیب می‌‌بینیم،ایلیا پر گوگین آن را "افسون دوباره طبیعت"نامیده.شاید که ما توده‌ای از پروتوپلاسم باشیم ولی‌ همیشه و در همه حال در خود و اطراف خود با دیده آعجاب و حیرت می‌ نگرییم.
سلامتی کامل یعنی‌ رشد کردن و نمی‌‌توان رشد کرد مگر اینکه نزاری اجمالی‌، مقدس و بی‌ ضرر،شگفت انگیز و حیرت آور بر زندگی‌ داشته باشیم. هیچ چیزی ثابت نیست. زندگی‌ پر از ماجرا و بالا و پأینهاست و این کیفیت خدا گونه است که بگوزاریم زندگی‌ همانطور که هست باشد.
علم روانشناسی‌ جدید در پی شنناخت و دریافت دورانی است که در آن شخصیت انسان از رشد بازیستد البته تا کنون حد و مرزی بر آن نشناخته. رشد و تکامل جریانی دائمی است که علم بر آن پایانی نمی‌‌بیند. ولی‌ علم دانش با باور و ایمان کنار نمی آیاند در علم همه چیز باید قابل اندازه گیری و اثبات باشد. هر چند رشد و تکامل کنونی در علم از زمانی‌ شروع شد که بسیاری از متفکرین دریافتند که ما بیرون از طبیعت نیستیم و نمی توانیم از آنچه که به آن باور داریم طبیعت را جدا کنیم. ایمان و اعتقاد نیرو‌های اصلی‌ در طبیعت هستند.. هر یک از ما به چیزی باور دارد و ارزش‌ها و داشته‌های ما سیستم اعتقادی ما را تشکیل می‌‌دهد. مثلا دنسهمندی که علم مطلق را قبول دارد ولی‌ به هوشیاری بی‌ نهایت جهان یتقدی ندفرد هر بار که آزمایشی انجام دهد باور می‌‌کند که نظمی در جریان است، نظمی که نتایج آزمایشات را چنانچه دقیقا تکرار شوند، شبیه به هم خواهد داد.بدون چنین اعتقادی علمی‌ وجود نخواهد داشت. زمانی‌ که طبیعت هوشیاری را در حد خرد و دانش درک کنیم به سطوح برتر ایمان و باور دست می‌‌یابیم. این همان باوری است که در استدلال اگاهمان داریم. ولی‌ بلاترین درجه ایمان زمانی‌ حاصل میشود که ذهن با آگاهی‌ و فراست خودش به عنوان یک تجربه بر خورد کند. زمانی‌ ذهن نیازی به قبول داشتن هوشیاری طبیعت ندارد، زیرا در درون آن جای دارد و احساس یکی‌ بودن با آن را داشته و خودش را در خانه خودش احساس می‌‌کند.این باور در تجلی و نمود نهأیی، احترام عمیق انسان را به خویشتن خویش به دنبال می‌‌آورد؛"طلب کنید به شما داده خواهد شد، رهتان روشن خواهد شد،سٔوال کنید، پاسخ داده می‌‌شود، در را بکبید، بر روی شما باز خواهد شد"برای شخصی‌ با چنینن باوری نثاعره شکستی وجود دردنا رنجی‌، نه دردی،نه بدبختی، چنین انسانی‌ قدرت سلامتی و یگانگی را تجربه می‌‌کنند.کاری که ایمان و اعتقاد انجام می‌‌دهد حد و مرزی ندارد، زیرا توانایی هوشیاری در خلق مفاهیم جدید حقیقت بی‌ نهایت است.در اینها به مفاهیم ودأیی که انسان را عالم صغیر و جهان را عالم کبیر می‌‌دند می‌‌رسیم. با نزدیک شدن دنیای بیرونی و درونی ما طبیعت یک بار دیگر افسون می‌‌گردد. ناپلون هیل درباره هوشیاری جهانی چنین می‌‌گوید:به رقم قوانین مدرن علم امروز، در جاییکه همه چیز شکست می‌‌خورد سلامتی را باز می‌‌گرداند و بدون توجه به علت درد، زخم‌های غم و ناا امیدی را التیام می‌‌بخشد.ایمان و باور بدیهی‌ترین قدم به سوی خودآگاهی است.

راه همدردی و مهربانی

همدردی در منشا حیات آغاز می‌‌گردد. هنگامی که خود آگاهی‌ عمیقتر می‌‌شود،وقتی‌ که منشا زندگی‌ را لمس می‌‌کند،دلسوزی و شفقت به خودی خود ظاهر می‌‌گردد. آگاهی‌ به آن روح می‌‌بخشد. دلسوزی و مهربانی خاصیت افرادی است که بی‌ دریغ محبت خود را نثار می‌‌کنند.مهبتی که بطور طبیعی خالص است و عمیق. در مواقع پریشانی و غم با دانش و آگاهی‌ بر عدم را سبک کرده، آرامش و صلح را به ارمغان می‌‌آورد. دلسوزی و مهربانی بالاترین و برترین احساسی‌ است که روح انسان قادر به ساخت و پرداخت آنست. مانند دیگر احساسات،دلسوزی چنانچه از دلبرخیزد به ناچار بر دلم هم خواهد نشست.بخشش، مهربانی و همدردی اتفاقات احساسات ما نیستند بلکه در مراحل تکامل بر اساس نیاز‌های جهانی رشد یافتند.فداکاری و ایثار از خصوصیات موجودات زنده است، برتری دادن خواسته هم نوع بر خواسته شخصی‌ همیشه وجود داشته. سلول‌ها برای خودشان فعالیت ندارند بلکه برای دوام و بقا یافتنی که جزئی از آن هستند عمل می‌‌کنند، بافت‌ها نیز به همین ترتیب برای عضوی در کارند که آن هم به نوبهٔ خود به عملکرد کلّ سیستم کمک می‌‌کند.
این مراحل را می‌‌توان شروع همدردی دانست، هر سلول با احساس همدردی احتیاجات سایر سلول‌ها را درک کرده و به نیبه خود به آنها واکنش نشان می‌‌دهد.به عنوان مشخصه انسان همدردی می‌‌تواند بسیار با شکوه بوده و در عین حال نشان ادامه سالم یک غریزه اساسی طبیعی باشد. هیچ شفأیی بدون آن صورت نمی گیرد. همدردی، بدن فیزیکی‌ را از درون تحریک کرده و میل آن را به شفا بر می‌‌انگیزد. پزشک با انجام اعمال خاص این محرکه را در بدن بیمار ایجاد می‌‌کند ولی‌ او هم بدون داشتن حس همدردی نسبت به بیمار موفقیتی نخواهد داشت. جریان مثبت معر و محبّت از طرف پزشک معالج به سمت بیمار چنان عکس الملهی زیست شیمیا یی‌‌ را ایجاد می‌‌کند که سرانجام فیزیولوژی بدن منجر به سلامتی و بهبودی می‌‌شود.چنانچه از چشم مهربانی و همدردی نگاه کنیم تمام افراد بشر یکسان هستند، عضوی از زندگی‌ عبدی جهان هستیم و حق داریم در آن جائی داشته باشیم.چنانچه روزنه‌های شناخت باز گردند این واقعیت را درک خواهیم کرد

تصویری از عشق

"عشق تنها یک انگیزه آنی‌ نیست؛باید شامل حقیقت باشد،که قانون است"مکانیسم رشد همان مکانیسم
عشق است. همه ما نطفه‌های عشق و آرزو بودیم که در لحظه‌ای محدودیت یافت و به جسم فیزیکی‌ تبدیل شدیم. زمانی‌ که نوزاد بودیم همان عشق ما را تغذیه می‌ کرد، اولین آگاهی‌ از خود چنان با عشق ما در یکی‌ بود که مشکل می‌‌توانستیم تفووتی بین این دو بیابیم. چنانچه نیروی عشق در زندگی‌ سایه افکند. آن را تغذیه کرده وب آن هویت بخشید، در این صورت می‌‌بایست قسمتی‌ از فراستی باشد که همان خودماست.
ذهن آگاه، ذهنی‌ است که بتواند هوشیاری‌اش را با عشق ادامه داده و همراه کند. چنین شخصی در بسیاری از اوقات تجربه عشق خالص را خواهد دشتو آنطور که آمار نشان می‌‌دهد چنین تجاربی بدون توجه به زمان و مکان شباهت های بسیار داشتند، یک نیروی اولیه حرکتی،به ناگهان فعال،همه گیر و نهایتا جدایی ناپذیر از یگانگی و وحدت.معدود اشخاصی‌ که تجربه عشق خالص را ادامه دادند،همانها رهنمایان بشریت هستند. ولی‌ همین راهنما در تک تک سلولهای ما جای درد و ما بدون مشورت با آن نمی توانیم زندگی‌ کنیم آگاهانه و یا نشانه هایی از هشیاری داشته باشیم.عشق رهبر هوشیاری است. مانند ریسمانی است که تا در مسیر تکامل هستیم نمی توانیم آن را رها کنیم. این ریسمان ما را از آستانه افکارمان به وسعت جهان خواهد برد. هر کسی‌ سهم خود را ایز این ریسمان به شکل (د ان ا) که نشانگر شخصیت منحصر به فرد او و جزٔ غیر قابل تعویض دنیای هستی‌ است، به روش می‌‌کشد. در لحظات لطیف دقت و آگاهی‌، عشق بار عنوان نیروی ملایم تکامل احساس می‌‌شود. نیرویی که جریان زندگی‌ را به جلو می‌‌برد. زیرا که "چنین" می‌‌خواهد. تکامل در این جا به عوض نیروی خشن و بی‌ رحم، یک سلسله خاصت‌ها و آرزو‌های معصوم و مقدس است.
عشق بسیار صریح و معصوم است. به هر چه نگاه کند به آن نور می‌‌بخشد و در خالص‌ترین حالت خود هدفی والاتر از ایجاد شوق و سرور ندارد. به همین دلیل عشق که همان آگاهی‌ و شناخت حالات همنو عان است چنان قدرت و نفوذی درد که درد را التیام داده و مرض را به شفا تبدیل می‌‌کند. عشقی‌ که طبیعت را بر می‌‌انگیزد، درک و دریافتی است که در اوج هر تجربه‌ای به دست آمده و نهایتا زندگی‌ را ساده می‌‌کند. هر تماس عشق و هر ذره ایی در زندگی‌ برای هدفی خاص شکل گرفته، عشق نیروی خلاقیت است، و از راه خلاقیت سرور و جاودانگی حاصل می‌‌شود.
قویترین عمل عشق یگانگی و وحدت است. شاید در یک لحظه ذهن آشفته و مغشوش گردد پی این یکی‌ بودن در تمام حالات وجود دارد. هر کسی‌ متعلقات مادیش را دوست دارد، خانه، باغش،بچه اش...چنانچه همین احساس به لایتناهی سوق داده شود خواهد گفت"من این دنیا را دوست دارم" مال من است.
سوامی اناندا بیان مقدسی درد: روزی در مزرعه انگشتم را بریدم طوری که می‌‌توانستم رهایش کنم ولی‌ با توجه به وقت آن را زخم بندی کردم و با این عمل از احتمال عفونی‌ شدن بقیه بدن جلوگیری کردم. به همین ترتیب وهنانچ خود را جزیی از کیهان و عضوی از تمامی جهان هستی‌ بدانیم، چگونه می‌‌توانیم از عشق به سایر عضو‌ها دست بر داریم؟
از این استدلال ساده لزوم بر قراری زندگی‌ در سطوح بالاتر را احساس می‌ کنیم. می‌‌بینیم که تفاوت‌ها سرابی بیش نیستند، عشق حقیقت را زنده می‌‌کند، حقیقتی که در غیاب دو گانگی‌‌ها ظاهر می‌‌گردد.او چنین ادامه می‌‌دهد: زمانی‌ که احساس کردید قسمتی‌ از کلّ هستید و در عین حال به آن تعلق دارید، کلّ جهان هستی‌ به شما تعلق خواهد داشت. اهساسیک شب‌ها عشق می‌‌دهد و عشقی‌ که در نهایت برای شما شفا بخش است، و هیچ درمانگری بدون عشق جهانی توانایی درمان ندارد. وقتی‌ احساس کردید شما یک نفر هستید، و در عین حال جزیی از کلّ جهان از هیچ کس نخواهید ترسید، کسی‌ که نترسد همیشه زنده است و کسی‌ که میترسد هر دقیقه می‌‌میرد.
آیا تفاویی هم دارد اگر فکر کنیم جزیی از کلّ جهان هستیم؟ تنها در حد فکر کردن شاید نه، ولی‌ دریافت و درک مستقیم چرا. لحظاتی از حقیقت را تغییر می‌‌دهد. چنانچه لمس گردد، چیزی نو از درون بیدار می‌‌گردد.
دیوید بوهم یکی‌ از پیشتازان جسور و بی‌ باک علم فیزیک جدید، آگاهی‌ وحدت را به عنوان یک فرضیه علمی‌ مطرح می‌‌کند. او چنین عقیده دارد که تمام اتفاقات فیزیکی‌ در جهان به هم ارتباط داشته و مطالعه کامل هر قسمتی‌ در اصل منجر به آگاهی‌ در سایر قسمت‌ها می‌‌گردد. و چنین نتیجه میگرد که ارتباط و تماس با واقعیت جهانی توسط عشق و یا تجربیات درونی معنوی صورت می‌‌گیرد که ثانیا همه در سطح آگاهی‌ جمعی‌ با هم یکی‌ شده و به هم می‌‌پیوندد. بهم ادامه می‌‌دهد که: حتی اگر صد نفر بتوانند عمیقترین سطح حقیقت را دیدهو آن آرا در یک ذهن گروهی جمع کنند خودخواهی‌ و فردیت از میان آنها رفته، قادر خواهند بود آگاهی‌ واحدی را تشکیل دهند،مانند عضوهای مختلف یک انسان کامل که وجودی واحد را شکل می‌‌دهند. تمام اینها احساسات الهام بخش و شگفت انگیزی هستند، در کلام مردان روحانی آنها را می‌‌بینیم با آنها موافق هستیم و آنها را جدی میگیریم، ولی‌ چه کسی‌ می‌‌تواند آنها را به حیطه عمل در آورد؟ عشق باید پرورش داده شود. عشق در هر آگاهی‌ به دست می‌‌آید، ولی بطور کامل استفاده نمی شود. کار برد عشق یعنی‌ شفا دادن. چنانچه عشق بدون سعی‌ و کوشش و به راحتی‌ از عمق احساسات برخیزد، شفا بخشی را بدنبال خواهد آورد. کودکان محروم از محبت مادرانه از راه همدردی و دلم سوزی معالجه می‌‌شوند.با عشق دوباره‌ای که به آنها داده می‌‌شود جسم و ذهنشان کمبود‌های ناشی‌ از محرومیت و فشار عاطفی را جبران می‌‌کند. در این مقوله عشق بسیار قابل استفاده و عملی است ، از لحظه‌ای که آنرا در آگاهی‌ خود حس کنیم شروع به عمل می‌‌کند.
سالمترین و خوشبخت‌ترین افراد کسانی‌ هستند که محبت و همدردی فراوان دارند. آنها حتی هوشیاری خود را با عشق به کار می‌‌گیرند. و اگر از آنها سئوال کنید خواهند گفت که عشق آنها جنبه خود خواهی‌ دارد، زیرا هر لحظه مثل عشق می‌‌دهند خودشان بیشتر از آن سیراب می‌‌گردند. وقتی‌ زندگی‌ کامل است تنها عشق است، وقتی‌ آگاهی‌ کامل است تنها عشق به همراه دارد. مبدأ هر هوشیاری در آگاهی‌ ما منشا زندگی‌ به عنوان عشق آغاز می‌‌شود.
می‌ توانیم زندگی‌ را در سطوح بالاتر آگاهی‌ بنا کنیم و در آنجا آن سادگی‌ را که عشق است درک خواهیم کرد. آن تفکر، امید، احساس یا خواب نیست، جزئی از ماست، انرژی حیاتی‌ ماست. در انتها خواهیم دید که آوردن آگاهی‌ به منشا آن بسیار آسان است، زیرا جأیی است که بطور طبیعی آگاهی‌ می‌‌خواهد تا آنجا باشد.

حقیقت آشکار و نا آشکار
حقیقت یک نماد است
ما به اشیأیی توجه داریم که بتوانیم آنها را به کمک حواس خود حقیقی ببینیم. آنچه را احساس نکنیم آن را غیر حقیقی‌ یا خیالی می‌‌پنداریم. از آن گذشته هر چیزی که به تائید حواس هر چه بیشتر به مما برسد آن را حقیقی‌ تر می‌‌پنداریم.یک شی‌ جامد خوشبو، گرم و در حال حرکت کاملا زنده بنظر می‌‌رسد و بنا بر این در مقایسه با یک میکرب واقعی‌ تر به حساب می‌‌آید . برای جامد بود معیاری داریم، اگر قرار است چیزی حقیقی‌ باشد بگذار آن را لمس کنم. از انجأیی که برداشت‌های ما از حقیقت جنبه ذهنی‌ دارند به آسانی می‌‌توان فهمید که چرا بعضی‌ از چیزها را حقیقی‌ و بعضی‌ دیگر را غیر حقیقی‌ می‌‌پندریم. حقیقی‌‌ترین موجود برای ما خود ما هستیم . بعد از مطالعه فلسفه و یا شرکت در یک برنامه آموزش فلسفه ممکن است جزٔ خودمان به هر چه در دنیای هستی‌ وجود دارد تردید کنیم. هر شی‌ که ما را بیشتر به یاد خودمان بیاندزد به راحتی بیشتری تائید می‌کنیم که آن شی‌ نیز حقیقی‌ است و مجودیت معتبر دارد. تحصیلات عالیه این معیار را تنها اندکی‌ تغییر می‌‌دهد. در نظر دنشمندان آنچه به وسیله یکی‌ از قوای احساسی‌ ما حس و لمس نشود حقیقی‌ نیست. البته علم بر آن بوده تا بر شمار حواس و احسساسات بیافزاید. به کمک یک دستگاه گیرنده رادیو یی‌‌ می‌‌توانیم احساس شنوأیی خود را تا فاصله‌های دور ربط دهیم. می‌‌توانیم به وسیله دستگاه‌های گوناگون فواصل دور را ببینیم. بدون کمک رادیو نمی‌‌دانیم که این صدا‌ها به صورت دائم به زمین می‌‌رسند و بنی‌ بر این می‌‌توانیم بگوییم که وجود خارجی‌ ندارند. تلسکوپ که دمنه دید ما را به شدت وسیع می‌‌کند اکنون می‌‌تواند ستارگانی را ببینند که نورشان میلیون‌ها سال قبل به سوی ما حرکت کرده اند.مسلم به نظر می‌‌رسد که ما حقیقت را با توجه به ادراک خود بنا می‌‌کنیم ،تاگور شخسیتی که سوای شاعری یک متفکر بزرگ بود معتقد است چه مضحک است اگر بگوییم دنیا همان چیزی است که می‌‌توانیم آن را تصور کنیم. ما تصور می‌‌کنیم که ذهن باز آینه‌ای است که به صورت کم و بیش آنچه را بیرون از ما اتفاق می‌‌افتاد مشخص می‌‌سازد. بر عکس ذهن ما عنصر مهم خلق کردن است.ادراکاتی که از آن برای قضاوت درباره حقیقت استفاده می‌‌کنیم ناشی‌ از حواس هستند اما آنچه را که می‌‌گیرند-بوی خوش گول سرخ، منظره ماه بدر، احساس لمس مه -- به مغز انسان میخابره می‌‌شود از هر وسیله که برای احساس و لمس بیشتر استفاده کنیم، باز هم ادراک در ذهن انسان صورت می‌‌گیرد. اگر در ساحل دریا روی سر خود بأیستید، ابهی را در آسمان می‌‌بینید اما ذهن شما فریب نمی خورد. این ذهن شماست که مآلاً می‌‌بیند، می‌‌شنود،میچشد،می‌ بوید و لمس می‌ نماید.حقیقت در معنای نهائی خود در ذهن انسان شکل می‌‌گیرد. ذهن انسان است که حقیقت را می‌‌سازد. بیرون از ادراک افکار و تجربه حقیقت اعتباری ندارد.شکل، اندازه، حالت ظاهر یا هر ویژگی یک شی‌ یک کیفیت صد در صد زهنیست.ما حقیقت را خود می‌‌سازیم.
اجئزه بدهید مثالی بزنم. برای لحظه‌ای تصور کنید که چشم انسان به جای عدسی‌ بازی شکل به یک عدسی مربع شکل مجهز است. تنها همین تغییر کافیست که شکل و تمایل همه دنیا در برابر چشمان ما تغییر کند. یک گلوله شیشه‌ای از پشت یک لنز مربع به شکل یک مداد در می‌‌آید. اگر همه انسانها از لنز مربع شکل استفاده می‌‌کردند شکل مدادی گرفتن گلوله شیشه‌ای برای ما طبیعی به نظر می‌‌رسید.حیوان دیگری مانند خرگوش احتمالا گلوله شیشه‌ای را به شکل دیگری درک می‌‌کند.برای او آنطور که می‌‌بیند گلوله شیشه‌ای حقیقت پیدا می‌‌کند.
اگر دوباره به موضوع گلوله شیشه‌ای بر گردیم، فرض کنیم که بپرسیم شکل واقعی‌ گلوله شیشه‌ای چگونه است. جواب این است که شکل حقیقی‌ ندارد.گلوله شیشه‌ای بدون درک کسی‌ که آن را درک شکل حقیقی‌ ندارد، بنی‌ بر این قوه درک ماست که به گلوله شکل خاص می‌‌بخشد. این مطلب در مورد سایر حواس ما نیز صدق می‌‌کند. با این حساب می‌‌توان گفت که گلوله شیشه‌ای مستقل از ادراک کنند شکل به خصوصی ندارد و به عبارت دیگر، بی‌ آنکه ذهنی‌ برای تصور کردن آن وجود داشته باشد دارای هیچ شکل و شمایلی نیست.ادراک تنها به وسیله حواس شکل نمی گیرد و به وسیله ذهن تفسیر نمی شود.تجربه در گذشته ثبت شده ذهن های ما نیز در این زمینه سهمی دارند.
آزمایشی که به وسیله هلموت و اسپین الی صورت گرفت موضوع مورد اشاره مرا به خوبی‌ توضیح می‌‌دهد. سه گروه بچه گربه در سه نقطه متفاوت پرورش یافتند. یک گروه از آنها در اتاقی قرار گرفتند که دیوار‌هایش با نوارها ی افقی نقاشی شده بود. گروه دوم بچه گربه‌ها را در اتاقی‌ قرار دادند که نوار‌های روی دیوار حالت عمودی داشتند و سر انجام گروه سوم در اتاقی‌ قرار داشتند که روی دیوار اصولا نواری وجود نداشت
وقتی‌ بچه گربه‌ها به سن بلوغ رسیدن هر گروه دنیا را با شکلی متفاورت از دو گروه دیگر درک میکرد. آنهایی که در معرض نوار‌های افوقی قرار گرفته بودند، شکل‌های افوقی را به خوبی‌ می‌‌دیدند اما هر چه را عمودی بود نمیدیدند. مثلا هنگام راه رفتن به پایه‌های عمودی مبلمان اتاق برخورد می‌‌کردند انگار که چنین پایه هایی وجود خارجی نداشتند. بچه گربه‌هایی‌ که در محیط با نوار‌های عمودی بزرگ شده بودند با دشواری دقیقا معکوس روبرو بودند و سر انجام گروه سوم اصولا دید خوبی‌ نداشت. مسله این نبود که گربه‌ها به چه اعتقاد داشتند. مغز آنها تنها می‌‌توانست اشکال به خصوصی را در طبیعت ببیند. این امر در مورد انسانها هم صدق می‌‌کند.
آزمایشات دیگری هم که در این زمینه صورت گرفته اند به نتیجه مشابهی‌ رسیده اند. وقتی‌ یکی‌ از چشمان میمون‌های تازه تولد یافته را بستند و میمون را در شرایطی قرار دادند که تنها با یک چشم نگاه کند ارتباط ذهن با چشم بسته مخدوش شد و سر انجام به کلی‌ از بین رفت و حال که رابطه با چشمی که باز گذاشته شده بود در شرایط بهتری قرار گرفت. در عین حال مشخص شده که زمانبندی رشد ادراکی نقش تعیین کننده‌ای دارد. بچه گربه‌ها نابینا به دنیا می‌‌آیاند و اگر چشمان آنها را برای مدت کوتاهی از زمان تولد ببندیم برای همه مدت عمر نابینا می‌‌شوند. همه این آزمایشات نشان میدهد که انگار‌های الکتریکی انباشت شده در سیستم عصبی به ساختن و ایجاد ارتباط‌ها و گیرندگان مسول ادراک کمک. می‌‌کند. بنا بر این ساختار خود مغز که مرکز ادراک است بستگی به تجارت گذشته از جهان دارد.
اما حالا انگار به ماری رسیده ایم که دوم خودش را نیش میزند. ما می‌‌گویم که تجربه ادراک را شکل می‌‌دهد اما قبلا گفتیم که ادراک تجربه را به وجود می‌‌آورد. دایره بسیار تنگی است. آنچه باید بدانیم این است که ادراک و تجربه هر دو زاده ذهن هستند. چشم و آنچه او می‌بیند، گوش و آنچه او می‌‌شنود، زبان و آنچه زبان می‌‌چشد،بینی‌ و آنچه بینی‌ استشمام می‌کند،اعصاب و آنچه این اعصاب احساس می‌‌کند جملگی در ذهن انسان ساخته می‌‌شوند، دنیای مادی مستقل از ذهن وجود ندارد.
کلی‌ بگوییم که بدون ذهن جهان وجود خارجی‌ ندارد.این تصویر و سرابی است که ذهن انسان آن را ایجاد کرده است. برای اینکه چیزی را ایجاد کنیم تنها کاری که باید بکنیم این است که ابتدا در جمع خود به این توافق برسیم که چیزی وجود دارد و بعد این توافق میان ما آن حقیقت را تولید کند.قبل از آن که چیزی بتواند به حقیقتی تبدیل شود باید به شکلی در ذهن انسان وجود داشته باشد.صورت حقیقت پیدا کردن اشیا و امور نتیجه غائی است. اگر آگاهی‌ جمعی‌--یعنی‌ شما و من -- به وجود جنگها اعتقاد داشته باشیم در این صورت دارای جنگ می‌‌شویم. جنگ‌ها به ظاهر نوعی اختلال در آگاهی‌ جمعی‌ هستند که استرس نامیده می‌‌شوند. اگر موافق نباشیم که جنگی داشته باشیم در این صورت جنگ وجود خارجی‌ پیدا نمی کند. در حال حاضر هر چه به صورت وحشتناکش وجود دارد از آن روست که من و شما و دیگران در وجود داشتنش توافق کرده ایم . ما از آن جهت بیمار و ناتوان می‌‌شویم زیرا اعتقاد داریم که اینها بخشی و مراحلی از زندگی‌ ما هستند. این را به ما گفته اند و ما آن را پذیرفته ایم و به همین جهت به ایجاد آن اقدام می‌‌کنیم . اگر از همان آغاز اینها را باور نکنیم لزوما بیماری، سن و ناتوانی‌ را به عنوان حقیقت قبول نمی کنیم.
به مثالی توجه کنیم. تقریبا هر کسی‌ می‌‌دند که وقتی‌ می‌‌دویم خسته می‌‌شن حال برخی‌ از بومیان ویم. این یک حقیقت فیزیولوژی است.با اینحال برخی‌ از بومیان سیرا مادره در مکزیک مسافات طولانی‌ گاه بیش از ۵۰ مایل را به عنوان اقدامی طبیعی در فرهنگ خود می‌‌دوند. همه دوست دارند که چنین کاری بکنند اما برای ما حتّی تصور اینکه کسی‌ مسافتی به طول دو برابر مسافت ماراتون را بدود دشوار است. یکی‌ از فیزیولوژیست‌ها شدت ضربان نبض کسی‌ را که در این مسابقات اول شده بود بلافاصله در پایان خط اندازه گرفت. معلوم شد که شدت ضربان نبض او از شدت ضربان این دونده قبل از شروع مسابقه هم پائین تر بود.
نکته مهم در مورد حقیقت دنیای ما در این واقعیت نهفته است که ما آن را انتخاب می‌‌کنیم. اما قبل از انتخابباید میکانیک هایی را که بر اساس آن نقطه نظر‌های خود را حقیقت توجیه می‌‌کنیم،بشناسیم. وقتی‌ از این مکانیک‌ها به خوبی‌ آگاهی‌ یابیم می‌‌توانیم نقطه نظر‌های تکاملی را به سطح حقیقت ارتقا دهیم. می‌‌توانیم شجاعت،امید،عشق،آرامش،سلامتی را انتخاب کنیم و اینها تبدیل به حقایق وجود ما شوند. اما تا این زمان اغلب ما ترس،تنفر،حسد،حرص،غبطه،جنگ،بیماری و مرگ را انتخاب کردهیم. بدون اینکه آگاهانه در این زمینه‌ها فکر کرده باشیم این خصوصیت از ناحیه آگاهی‌ جمعی‌ به ما تحمیل شده اند.بدن ما و کاری که از آن ساخته است، مغز ما و آنچه می‌‌تواند تصور کند، تجلی زنده عقاید دریافتی ما هستند. اگر قرار است بهبودی در کیفیت اینها بوجود آوریمباید راه تغییر دادن آگاهی‌ و فراست جمعی‌ را بیاموزیم. اما همانطور که تاریخ بارها نشان داده است نمی توانید حقیقت را تنها با قصد و نیت خیر تغییر دهید.
ما بدوا و پیش از آن که اختلال و آشفتگی بروز کند آگاهی‌ خالص هستیم. با رفتن به اعماق منبع خود میکانیک خلق کردن را کشف می‌‌کنیم. وقتی‌ این را می‌‌یابیم فرصت انتخاب پیدا می‌‌کنیم. در موقیتی قرار می‌‌گیریم که ازدان فکر کنیم. در این زمان می‌‌توانیم به آرامش، صلح،سلامتی کامل بیندیشیم.در واقع هر حقیقتی را که انتخاب کنیم تحت کنترل ما خواهد بود. داشتن نقطه نظر‌های خوب در ذهن مسلما قدمی مهم و ضروری است اما این نقطه نظر‌ها به حقیقت پیوند نمی خورند.مگر آنکه جایگزین عقیده هایی‌ شوند که از ناحیه آگاهی‌ جمعی‌ به درون ما نفوذ کرده اند.
در واقع آگاهی‌ جمعی‌ مادام که نشان ندهیم می‌‌توانیم با آن کاری صورت دهیم روی ما تاثیر نمیقت گذارد. تنها چیز هایی که احساسات ما آن را درک می‌‌کند به عنوان حقیقت پذیرفته می‌‌شود. بنا بر این نوبت به بررسی فراست می‌‌رسد که می‌‌تواند همه حقایق را شکل بدهد.

حدود و طبیعت هوشیاری

محدوده هوشیاری خلاق چنین است:
از کوچکتر از کوچکترین تا بزرگتر از بزرگترین
از نامریی میان تمام دیدنی‌‌ها تا نامریی-بی‌ حد،بی‌ نهایت،ا بدی،
از اینها تینها
از "من" تا "من"
از دانه به دانه
از کمال به کمال
قبل از اینکه هوشیاری را بی‌ حد و مرض سازیم ببینیم در حال حاضر چقدر وسعت دارد.
هوشیاری کلمه‌ای است با کاربرد‌های فراوان، که بر اساس نظریه شخصی‌ معانی متفاوتی پیدا خواهد کرد. توانأیی یادگیری و درک، تطابق با شرایط جدید، کاربرد دانش در بسازی محیط زیست، انتزاعی فکر کردن، طبقه بندی کردن منظم اطلاعات و به کار گیرینها در حل مشکلات...همه و همه معانی بهتری از هوشیاری هستند. ولی‌ هوشیاری می‌‌تواند یکی‌ از خصوصیات بشر باشد، و از انجأیی که ما خودمان را باهوش می‌‌دانیم،مفهوم هوشیاری را قوه استدلال دانسته و آن را به این توانائی که مخصوص بشر هست محدود می‌‌کنیم.
داع صورتی‌ که هوشیاری بسیار فرا تر از توانائی استدلال با خرد و دانش است. هر چند که قدرت استدلال از خصوصیات بارز و اساسی انسانهاست و آنها را در درجات بالای خلقت قرار می‌‌دهد.ولی‌ هر ذره‌ای در طبیعت شامل اطلاعات است که از این اطلاعات دانشی به دست می‌‌آید که در حداقل شرایط می‌‌داند چگونه ذره باشد و چطور با سایر اجزا بی‌ روح عالم ارتباط برقرار کند. هر دانشی که به کار گرفته شود نشانه‌ای از هوشیاری است. اسحاق بنتوف در مورد طبیعت کیهان بحث کرده و آگاهی‌ را چنین تعریف می‌‌کند."توانائی واکنش یک سیستم به یک محرک" و از آنجأیی که هوشیاری و آگاهی‌ از هم جدأیی ناپذیرند، در حد بسیار ابتدایی، این تعریف می‌‌تواند توصیف عملی از هوشیاری باشد
با توجه به تعریف بالا، حد هوشیاری یک سیستم به محدوده واکنش های آن حد در برابر محرک بستگی خواهد داشت .هر چقدر سیستم جدید تر و پیچیده تر باشد آن را با هوش تر میدانیم. این سیستم اندازه گیری بسیار مکانیکال است ولی حسنی که دارد هشیاری با یک معیار استاندارد اندازه گیری می شود. و از اینکه صرفا دو هوشیاری با هم تفاوت دارند نخواهیم گفت یکی:با هوش تر از دیگری است. ولی خطر این ار دارد که مثلا الکترونی که در انتها ی یک مجسمه قرار دارد کم هوش تر از بالن دریایی بدانیم، در صورتی که تا الکترون وجود نداشته باشد بالنی نخواهد بود و هوشیاری نخواهد داشت که مغرور باشد.
با اینکه بنظر می رسد الکترون عمل ساده ای انجام می دهد یعنی با محرکه ای از مدار گردش قبلی به بعدی پرتاب شده و با برداشتن محرکه دوباره به جای خودش بر می گردد- در صورتی که با همین عمل خود یک فوتون نور تولید می کند،یعنی با واکنش ساده الکترون ولی منظم در جهت مختلف روشنایی در جهان بوجود می آید.
بنابراین عادلانه نیست که الکترونها ار جدا کنیم، سیستمی پیچیده است در داخل سیستم پیچیده اتم که نهایتا در سیستم مولکول عمل می کند.در طبیعت هر چه بالا تر رویم از انتها به مغز انسان خواهیم رسید در آن جا سیستمی با توانایی بی نهایت خواهیم یافت که هوشیاری لایتناهی آن با حرکات الکترون در پایین ترین جا و کوچکترین ذره هماهنگی کامل دارد. الکترونها به اندازه کافی هوشیار هستند که درست عمل کنند، چنانچه به خطا روند کل سیستم فرو خواهد ریخت و هرج و مرج به وجود خواهد آمد.
در حالیکه الکترونها به طور وضوح مکانیکال عمل می کنند، ذهن انسان دارای هوشیاری خلاق است—فکر خلاق چیزی نیست جز واکنش های از پیش تعیین نشده به یک سری محرکه ها، و یا اینکه سیستم مغزی انسان مثل عملکرد هورمونها و آنزیمها تا حدی مکانیکال است ولی، با این همه بعضی واکنش ها تفاوت زیادی با بقیه دارند. ولی یک ارتباط همگانی که و واکنش ها را معنا بخشیده و آنها را تنظیم می کند وجود دارد، از کوچکترین تا بزرگترین، که آن را هوشیاری می نامیم.
هوشیاری خلاق بیان نهایی دانشی است که در طول زمان در طبیعت گرد آمده است. همانطور که دیدیم اطلاعاتی که در دی-ان-آ وجود دارد مانند دایره المعارفی در کل تکامل جهان عمل می کند. اطلاعات ساده الکترون جمع آوری شده به اتم منتقل می گردد و سپس در مرحله تکامل بعدی به ملکول رفته و به همین ترتیب تا مرحله آخر ادامه می یابد. کل این هوشیاری بی نهایت جهانی در راه تکامل پیش می رود. و تا آنجایی که به علم مربوط است همه چیز در جهان هستی مورد استفاده قرار می گیرد، جریان تکامل همچیز را جمع کرده و به شکلی که "باید باشد " آن را منظم می کند، تا ما بتوانیم زندگی کرده و به افکار خلاق خودمان، فکر کنیم.
از آنجاییکه مغز انسان می تواند تا بی نهایت تکامل یابد،شاهکار طبیعت است. و این بدان معنی است که تمام هوشیاری موجود در جهان قادر است به رشد ذهن انسان پاسخ گوید. چارلز داروین می گوید که هیچ محدودیتی در راه رشد مغز انسان نمی بیند.
انسان هوشیاری لایتناهی جهان را مرکزیت می دهد. و اگر چنین نظری نداشته باشیم به دلیل آن است که فکر می کنیم خرد و دانش خالق هوشیاری هستند. در صورتی که درست بر عکس این است،این هوشیاری است که خرد و دانش را می سازد. و از آنجاییکه تنها تجلی هوشیاری است، خرد و دانش محدود است، پس از سالها مطالعه و تحقیق ما حتی هنوز بدن خود را به طور کامل نمی شناسیم، هوشیاری محدودیت نیست. همه گیر و نا محدود است. بیانگر قدرت لایتناهی نظم در طبیعت است. در مقیاس کوچک خود را به شکل الکترون نشان می دهد، و در مقیاس وسیع همچون شاهکارهای عظیم خلاقیت های بشری جلوه گر است. هر سطح هوشیاری با سطح دیگر متفاوت است ولی همه در یک هماهنگی و ارتباط کامل با یکدیگر عمل می کنند. " وقتی یک الکترون به ارتعاش در آید جهان می لرزد
با اینکه علم درون نظم بی حد جزییات طبیعت را بررسی می کند، تمامیت آرا تا دوران اخیر مطالعه نکرده است. در مشرق زمین همیشه مورد وحدانیت کل طبیعت علوم سنتی وجود داشته ولی نه به شکل علمی. به طور مثال در حکمای بزرگ با مراجعه به آگاهی خودشان در مورد هوشیاری صحبت کرده اند. باهاگواگیتا در مورد هوشیاری که طبیعت در انسان ترتیب داده چنین می گوید: " احساسات،لطیف هستند،لطیف تر از احساسات در ذهن، ولی لطیف تر از ذهن خرد است، ولی ورای این خرد، " روح کل " قرار دارد " . که آن را منشاء هوشیاری می دانند- روحی که در درون هر مرزی قسمتی از آن وجود دارد.
در " علم " هوشیاری خلاق که توسط فیلسوف بزرگ ماهاراشی ماهاش یوگی مطرح گردیده توانایی بی حد بالقوه انسان بیان شده. به زبانی ساده می گوید: کهکشانها بی جهت در اینجا و آنجا حرکت نمی کنند، نظمی در خلقت هست، سیستمی در خلقت هست. که بدون ارزش های نهادی هوشیاری این نظم و رشد یافت نخواهد شد". این گفته نظر مرا از دو جنبه جلب کرد اول اینکه نظم در همه جا هست و می توان در کل آن را دید. دوم اینکه چنانچه کسی به منشاء هوشیاری اش برسد، می تواند در جهت سلامتی،-خوشحالی،دانش، و صلح، واقعیت را تغییر دهد. ماهاراشی این را " پله های ترقی به سوی کمال زندگی " می نامد.
چیزی که ما بدنبالش هستیم یافتن راهی است تا بتوانیم حقیقتی را بسازیم. مکانیسم چنین راهی با آگاهی ضعیفی در ذهن مان تحت عنوان " من هستم " شروع میشود. و در مراحل بعدی، کمال دنیای ما پدیدار می گردد. هر چند که به نظر عجیب میرسد بتوانیم یاد بگیریم تا در سطح آگاهی خود حقیقت را تغییر دهیم ولی در هر لحظه در حال ساختن و خلق آن هستیم. هوشیاری خلاق تنها در جهت ساخت کهکشانها،فوتون ها،جنگلها ...نیست بلکه جریان آن در درون ما حرکت کرده و به ما امکان میدهد که با تعبیر خود از واقعیت در یک راستا قرار بگیریم.
ماهاریشی تنها در مورد هوشیاری خلاق صحبت نمیکند بلکه با تکنیک بسیار ساده ای به ما نشان میدهد که چگونه می توانیم آگاهی خود را به منشاء افکار بازگردانیم. در آنجاست که می توان جهت حرکت هوشیاری را کنترل کرده د تمام خصوصیات مثبت و دلخواه را مانند عشق و دوستی، محبت و همدردی، سلامتی و خداشناسی را در زندگی مان پیاده کرده و به اعلاء درجه برسانیم.
داشتن علم هوشیاری خلاق ممکن و عملی است. به این علت که هوشیاری بطور سیستماتیک در طبیعت عمل می کند. محدوده آن می تواند از " کوچکتر از کوچکترین تا بزرگتر از بزرگترین " ادامه یابد، ولی
اصولی در تمام آن باید رعایت گردد که بعضی از آنها عبارتند از: هوشیاری نظم را بیان میکند، اجزاء را یکی کرده و به آنها تمامیت و وحدت می بخشد- با کنار گذاشتن موانع به راحتی پیش می رود، به طور کامل در کوچکترین ذره سیستم جای دارد و در انتها استحکام و ثبات بی نهایت را در کنار تطابق لایتناهی به نمایش می گذارد.
به عنوان یک متخصص غدد، تجلی این قوانین در بدن انسان مرا حیرت زده می کند. کلاود برنارد پدر فیزولوژی مدرن در خصوص نظم آن چنین می گوید: قوانین سخت و محکم فیزیک و زیست شیمی است که عملکرد بدن انسان باید با آنها هماهنگ باشد- در صورتی که به ناگهان متوجه می شویم که آنها (عملکرد سیستم بدن ) دنباله روی خودشان شده و در یک نظم خاص پشت سر هم عمل می کنند، و بر اساس قانون از پیش ساخته، یکدیگر را با ترتیب معینی- منظم و ثابت تکرار می نمایند و در راهی که هماهنگ می شوند تشکیلات و رشد مرزی را باعث می گردند. برنارد چنین نظمی را در رشد حیوانات و گیاهان نیز یافته است، این اصل هوشیاری است که در تمام طبیعت یافت می شود.
با استفاده از سیستم عملکرد غدد می توان بعضی اصول را توضیح داد. اینکه این سیستم در شرایط استراحت یا فعالیت بر حسب مورد تغییر حالت می دهد بسیار ساده است علم زیست شناسی دائما در حال کشف " ریتم ها یی " است که ترشح غدد را تنظیم میکنند . سیستم غدد مترشحه داخلی با انواع غددی که در سراسر بدن پخش هستند به صورت شبکه واحدی فعالیت دارند، هر کدام به طور جداگانه ولی بر حسب تقاضای خاص بدن، نیازهای جسم ما را برآورده می سازند. عمل هورمونها در بدن یا سیستم اعصاب اتوماتیک طوری تنظیم شده که در هر لحظه با تغییرات داخلی بدن خودشان را تنظیم کرده و بر حسب نیاز ترشحات خود را کاملا تغییر می دهند تا با شرایط جدید جسمی هماهنگ گردند. چنین ثبات بی حد و حساب در اعمال دقیق آنها و در عین حال انعطاف بی نهایت در شرایطی که بدن به آنها احتیاج دارد هر واکنشی را که فکر و عمل خاصی طلب می کند، در شبکه سراسری غدد بدون پاسخ دمی گذارد. به نظر می رسد سیستم غدد راه حل خاصی است که طبیعت برای شرایط خاص بشر تکمیل کرده است. ولی در واقع بیولوژی سلولی کشف کرده که مراحل سیستم هورمون ها در فرمهای مشابه در سراسر زندگی مان تکرار می شود. به طور مثال مکانیسم مصرف گلوکز در بدن انسان و در یک باکتری عین هم است. و انسولین که نقش مهمی را در سیستم سوخت و ساز بدن به عهده دارد در ادوار تکامل بشر از ماهی های خونسرد تا انسان به یک شکل عمل کرده است.
نه فقط مغز ما، بلکه هر سلولی در بدنمان پیچیدگی هوشیاری را به نمایش می گذارد. هر سلول دنیای در اطرافش می بیند که در واکنش های زیست شناسی اش گذشته را به یاد آورده و آینده را پیش بینی می کند. و به لطف دی-ان-آی هر سلولی که اطلاعاتی دارد و هوشیاری که خود شما هستید را می سازد. جریان هوشیاری لایتناهی کار هر سلول و بافتی را هدایت می کند. این جریان در ناخنهای انگشت،دندانها،روده ها و کلیه غدد، وجود دارد، ساعت بیولوژیکی بدن ما را دقیق مانند مهاجرت پرندگان تنظیم میکند. رودخانه هایی که به اقیانوس می ریزند،زنبور هایی که به رشد گلها جذب می شوند...همه و همه در اصول هوشیاری حقوق با ما شریک هستند. زندگی تنها ویژه ما انسانها نیست.
ولی هن قدرت یگانه بشر است که می تواند قوانین هوشیاری خلاق را درک کرده و بر اساس خواسته هایش آنها را به کار گیرد. تمام هوشیاری ها به هم مربوط و یکی هستند. تنها در فرمهای مختلف بیان می گردند.کنترل هوشیاری در آگاهی ما یعنی کنترل تمام هوشیاری ها پرژه کامل کردن خلاقیت انسان تا آن درجه، مهمترین پرژه در جهت بهبود وضع انسانهاست. با آزمایش و امتحان کیفیت هوشیاری ما این پرژه شروع کردیم. حال به مکانیسم خلاقیت نظری می افکنیم. آنها کلیدهای کنترل در طبیعت هستند که به ما توانایی و قدرت تغییر دادن واقعیت را می دهند

مکانیسم خلاق

با چرخیدن در بین خودم ٰ من می سازم ٰ دوباره و دوباره.

خلاقیت تابعی از هوشیاری است. معمولا تغییری که چیز جدیدی را به دنبال دارد تلویحی و ضمنی است. منظور من از مکانیسم خلاقیت همان مراحل تغییر است. چنانچه بفهمیم هوشیاری چگونه در جریان یک تغییر قرار می گیرد می توانیم با به کار گیری هوشیاری تغییر ایجاد کنیم. می دانیم که می خواهیم واقعیتی بسازیم تا مفید باشد ، بنا بر این خود را به خلاقیت در حد مکانیکی محدود نمی کنیم ، بلکه تصویری از خود را در نظر می گیریم ، سطحی که هوشیاری ما در حال حاضر در کلیه مفاهیم زندگی تغییر را به وجود می آورد به خصوص از آنجائیکه طالب سلامتی ، خوشحالی و کمال شخصی هستیم می خواهیم ارتباط جسم—ذهن را به طوری که نتایج بالا را بما بدهند بدانیم.
هوشیاری انسان تنها در یک درجه و سطح خلاقیت ندارد. ساختمان بزرگی را در نظر بگیرید که ساخت و پرداخت آن به طراحی ، خرید مصالح ، ساخت و بسیاری از فعالیت های دیگر نیاز دارد. ولی در لطیف ترین سطح ، یک آگاهی باعث بوجود آمدن ساختمانی عظیم میشود –خواست های منظم و دقیق افراد مختلف هماهنگ و یکپارچه به سمت هدفی خاص برنامه ریزی شده ، و یا به زبانی ساده تر در فکری تعدادی شریک شده و آن را به مرحله عمل در می آورند.
برای اینکه ساختمان واقعیت خارجی پیدا کند ، می بایست کسی از مرحله فکر و طرح به مرحله ساخت و عمل در آید ، بتن و آهن به حرکت درآید و کارگران مشغول شوند ٰ در اینجا هوشیاری می تواند مستقیم و بی واسته عمل کند. مثلا بیماری که به مرض کشنده ای مبتلا است و ناگهان بهبود می یابد ، این بهبودی می تواند مستقیم یا غیر مستقیم باشد. در صورتی که پزشک با اشعه و دارو او را معالجه کند بهبودی از خارج صورت گرفته یا به زبانی دیگر بیمار در داخل بدنش شرایط بهبودی را ایجاد کرده و پزشک با استفاده از هوشیاری و عملش عوامل شفا را فراهم آورده است.ولی این معالجه می تواند مستقیما با دخالت هوشیاری خود بیمار صورت گیرد.
مکانیسم های خلقت آنهایی هستند که هوشیاری از درون خودش عمل می کند. چنانچه بتوانیم واقعیت را از آن عمق ، در لایه ای لطیف ، تغییر دهیم در آن صورت سطوح فوقانی که ناخالص ترند بطور خود به خودی آن را دنبال می کند. یک آرزو و خواست در ذهن از طریق ارتباط ذهن-جسم براحتی در جسم فیزیکی تجلی خواهد کرد.
اولین قانون هوشیاری می گوید که هوشیاری در خود کار می کند تا خود را تغییر دهد ، هیچ چیزی لازم نیست بکار گرفته شود زیرا هیچ چیزی بیرون از حیطه هوشیاری وجود ندارد. هوشیاری همه گیر و فراگیر است. این اصل را " رجوع به خود " می نامیم. اصل بعدی می گوید که آگاهی و شعور برای انجام هر کاری راهی پیدا می کند. و هر کاری را می تواند انجام دهد. مهم نیست که علم طب فلان بیماری را غیر قابل علاج می داند. زیرا هر فکری که داریم طبیعت راهی مستقیم برای به انجام رساندنش به ما خواهد داد. این را وجود تمام ممکن ها می نامیم.
قانون سوم می گوید آن هوشیاری که باعث بهبودی می گردد به طور منظم ، خود به خودی و کامل عمل می کند ٰ بدون توجه به نوع بهبودی سیستم بدن مراحل شفابخشی را یکی پس از دیگری به نوبت و بدون دخالت ذهن آگاه طی می کند.
به کلامی دیگر زمانی که فکر شرایط اولیه را ایجاد کرد کلیه مکانیسم های عملی کردن آن فکر به خودی خود شروع به فعالیت می کنند.ماهاراشی این اصل را بالاترین اول " مینامد و عقیده دارد که بهترینراه رسیدن به هدف ، سریعترین ، کوتاهترین ، و راحت ترین راه است. یا همان اصل کار آیی در جائیکه معالجه با داروهای شیمیایی صورت گیرد ، مرحله بهبودی کند دردناک و پیچیده خواهد بود در حالیکه چنانچه از فکر بیمار و طبیعت هوشیاری یاری بگیریم بهبودی مطمئن و سریع حاصل می شود.یافتن راهی که طبیعت تمام کارها را انجام دهد بزرگترین راز در مکانیزم خلقت است. لازمه یافتن چنین راهی اعتقاد به تمام قوانین خلقت است. اعتقاد به اینکه هوشیاری لایتناهی است ، منظم و قادر است هر کاری انجام دهد ، در غیر هین صورت راه شما به سوی هدف مسیری است که خودتان از واقعیت استنباط کردید ، مثلا دارو و اشعه بکار میبرید زیرا اعتقاد ندارید که راه دیگری هم وجود دارد راهی که طبیعت پیش پای شما می گذارد ، هین درست مثل این است که بگویید پیش از قرن بیستم هیچ بیماری از سرطان معالجه نگردید که حرفی است پوچ. بنا بر این اصل بالاترین اول در جایی که شما حق انتخاب دارید که چه راهی را خلاقیت شما برگزیدند تفاوت بسیاری را باعث خواهد شد
چیزی که ما از مکانیسم خلاقیت یاد گرفتیم بسیار فراتر از این می رود. از آنجاییکه طبیعت از طریق هوشیاری عمل می کند دانش را در حل و وضع مسائل بکار می گیرد و برای یافتن راه حل مناسب ارتباطی بین اجزاء مختلف بو جود می آورد. در خصوص معالجه ارتباط ذهن و جسم از طریق سیستم حفاظتی بدن ، هورمون ها ، و سیستم های قلب و عروق عمل می کند ولی میزان دانش مورد نیاز و درجه ارتباط ذهن و جسم مورد به مورد تفاوت دارد به طور مثال داروها با اثرات شیمیایی خود در عمل بدن دخالت کرده و به همین دلیل در حین معالجه اثرات منفی جانبی بار می آورند در صورتی که معالجه با استفاده از هوشیاری و قوانین طبیعت کاملتر سالمتر و فراگیر تر است.
یکی از اصول خلاقیت می گوید که طبیعت نیروی تشکیلاتی بی نهایت و توانایی ارتباط بی حد و مرزی داراست. در گردش جهان هستی همه چیز در نهایت دانش و ارتباط به کار گرفته می شود هیچ جزیی بدون استفاده باقی نمی ماند. ولی ما با انتخاب های آگاهانه خود طبیعت را محدود می کنیم. مثلا قبل از کشف الکتریسیته تنها وسیله روشنایی آتش بود و دیدیم که محدود بود و دانش بالقوه ای در آن نهفته بود بنا بر این کار آترین ذهن ها را کسانی دارا هستند که حداکثر دانش و ارتباط را از منابع لایتناهی طبیعت گرفته وآنها را در راه رشد و تکامل به کار گیرند. در درجات بالای آگاهی این مسئله اهمیت بیشتری پیدا می کند زیرا میزان دانش و نیروی نظمی که ذهن شما استفاده می کند مستقیما به میزان آگاهی شما از آن بستگی خواهد داشت شما بایستی از وجود الکتریسیته آگاه باشید تا بتوانید آن را بکار گیرید. به همین شکل شما می باید از وجود خلاقیت بالقوه بی حد خود آگاه باشید و سپس آن را بکار گیرید.در واقع تنها آگاهی است که می تواند به خلاقیت سرعت بخشد.
تا وقتی که واقعیت اصول بالا قبول نکنید هیچکدام اعتباری برای شما نخواهند داشت. برای بشر امروز تنها راه اندازه گیری اعتبار همان علم است ،چیزی که جای اعتقاد و ایمان و غریزه را گرفته. پس تا جایی که به علم مربوط است مکانیسم خلاقیت چیست؟ تولید و ساخت اجسام مادی چه در مقیاس یک ذره ، در حیطه فیزیک است.نظریه ای هم که در این مورد مطرح است ، عقیده مرا در خصوص ارتباط ذهن و جسم تایید می کند. ما در اینجا در واقع با فیزیک جدید که با کشفیات انیشتین و همکاران اروپایی اش شروع شد سر و کار داریم.
فیزیک جدید نظریه مطلّق و قابل پیش بینی واقعیت را که از زمان ارسطو در غرب مورد قبول بوده کاملا تغییر داده است. به عقیده قدما زمان و فضا دو چیز کاملا جدا بودند که به اموری که اشیا مانند توپ های بیلیارد بین آنها حرکت می کردند شباهت داشتند. به کلامی دیگر مسیر های قابل تشخیص و ثابت جابجا می شوند در عصر حاضر فضا-زمان را پدیده ای متصل و دایمی می بینیم. قانون مشهور "عدم اطمینان " که توسط ورنر هایزنبرگ مطرح گردیده میگوید حتی خواص واقعی یک شی را با اطمینان نمی دانیم زیرا جریان مشاهده طبیعت شی مشاهده شونده را در واقع تغییر می دهد.
بسیاری از دانشمندان بزرگ و متفکر علم فیزیک جدید که در 15 سال اخیر نظرات درخشان و قابل قبولی را ارایه داده اند تنها با کمک قوانین و علوم ریاضی توانستند ایده های خود را به کار گیرند. بسیاری از آن نظریات هنوز درهم و آشفته است. علم فیزیک عمر زیادی در تناقضات تئوری صرف کرده است. ولی با این همه می توان بعضی از اصول در مورد خودمان بکار بریم ، به شرط اینکه این به کارگیری بسیار راحت و عملی باشد نه مشکل و خشک.
بعضی یافته های فیزیک مدرن را به زبانی ساده بیان می کنم. اشیاء هیچگونه یکپارچگی خاصی درهیچ سطحی ندارند. ذراتی که اجسام را تشکیل می دهند در واقع تغییر شکل یافته انرژی هستند. در اصل امواجی که می توانند مثل ذرات عمل کنند و یا به زبانی دیگر در شرایط خاص مانند ماده شوند. برتراند راسل مثلی معروف در این خصوص دارد. او می گوید که میز تحریر به هیچ عنوان یکپارچه نیست، از انرژی و فضای خالی ساخته شده، فضایی که بیش از 999/99 درصد از کل شی را اشغال کرده.آنچه که میز را به شکل یکپارچه و سخت در آورده تنها احساس ماست که میخواهد آن میز را جسمی محکم ببیند.
دیگر هیچ ذره یا توده انرژی بطور مجزا وجود ندارد، آنها ذرات براکنده موجی هستند که بطور نا محدودی در فضا و زمان پخش گردیده اند، مانند تکه های کوههای یخی که از یک واقعیت نا دیدنی و دور از چشم جدا شده اند. در مورد ماده و انرژی اکثر امواج خارج از فضا و زمان وجود دارند. کلیه اجسام جهان از یک خلا نامرئی به بیرون پرتاب شدند و در نهایت روزی به آن باز خواهند گشت. خلاء همان واقعیت " واقعی " است، وهر چه ما تصورش را بکنیم به شکل " بالقوه " در آنجا وجود دارد. می توان گفت که هر چه امکان بودنش باشد در هر جا که هستید وجود دارد ولی به شکل بالقوه. میلیونها واقعیت در اتاق شما وجود دارد، تنها احساسات شما بر حسب موردی که آن را واقعیت میداند، بعضی را می بیند. حتی تا جائیکه به فیزیک مربوط می گردد، گذشته و آینده شما در هر لحظه در اتاق شما وجود دارد.
صندلی، دیوارها، حتی بدن شما تنها احتمالا تی هستند که از خلاء نامرئی،ابدی و همیشگی که در زمینه جهان قرار داشته و آن را در نظم نگه می دارد، بو جود آمده اند، چنانچه توپ تنیسی را به سمت زمین رها کنید، احتمال بسیار کم ولی دقیقی دارد که به جای پایین رفتن به سمت بالا پرتاب گردد. محاسبات معنی داری از حقیقت را می توان از طریق مشاهده عکس العمل های دنیا یی نامرئی که از چشم ما صورت می گیرد، انجام داد. کل طبیعت در آنجاست در مجموعه ای بالقوه از توده و انرژی . قوانین و اصول " ارتباط بی نهایت " و " تمام ممکن ها " که قبلا در مورد هوشیاری ذهن انسان گفته شد، در کامل ترین حد خود در نامرئی بیان گردیده کلیه جهان های قابل موجود در آنجا وجود دارند و آنها کل " واقعیت " جهان را بوجود می آورند.
فیزیکدان ها عقیده دارند که دریافت نامرئی و نادیدنی با مشاهده و درک مستقیم تقریبا غیر ممکن است. جهان خواصی دارد که بدون استفاده از دانش و خرد و زبان ریاضی قادر به فهم آن نیستیم. در بیان این واقعیت جدید: فیزیکدان مایکل تالبوت اشاره می کند که : " نه تنها غیر عادی تر از آنچه فکرش را می کنیم بلکه عجیب تر از آنچه حتی " میتوانیم " فکرش را بکنیم ".
بطور مثال ،ایده بیرون آمدن فضا-زمان از نامرئی بدین معنی است که در آنجا چیزی وجود داشته " قبل از آغاز زمان "، که " کوچکتر از کوچک است و بزرگ تر از بزرگ ". به نظر می رسد که این عقاید تناقض بسیار دارند و وقتی نظیر آنها را در فرهنگ مشرق زمین می خوانیم بیشتر غرق و سر درگم می شویم، با این همه زمانی که ذهن امکان قابل انعطاف بودن واقعیت را قبول کرد، درک و فهم عقاید بالا بسیار ساده خواهد شد. کلید حل مشکل اینست که تصور کنیم هوشیاری طبیعت عینا مانند هوشیاری خود ماست. آنوقت است که فیزیک جدید معنی می دهد. مثلا وقتی به اتاقی وارد می شویم که دوستی در آنجا نشسته، شاید نگاه می کند و سلام بگوید ولی در درون او هزاران چیز دیگر وجود دارد که در همان لحظه و در همان جا شاید گفته یا انجام داده باشد. چیزهایی نامرئی در وجود شخص حتی جسم نامرئی اش و ذهن نامرئی اش در تمام لحظاتی که در آن اتاق هستیم اعمال و افکاری را انجام می دهند که من شاید در صد کمی از آنها را نظارت کنم. و از آنجایی که " دی-ان-آی " دوستم کلید مراحل تکاملش را مانند یک دائره المارف به همراه دارد می توانیم ادعا کنیم که گذشته و آینده او در همان اتاق وجود دارد.
از آنجائیکه هوشیاری جهانی با هوشیاری شخصی یکی است، فیزیک جدید پشتیبانی بزرگ برای نکته مهم این کتاب به حساب می آید.نکته اینست که شما زمانی که به سطح خود خویش رسیدید می توانید حقیقت را تغییر دهید. خود خویش که فیزیک آن را حالت بالقوه وا قعیت یا نامرئی مینامد. ارگانیسم بدن انسان و جهان در سطح هوشیاری یکی می شوند و منشاء هوشیاری همان خود خویشتن است. و خاصیتی که جهان و خود را یکی می کند به گفته ماهاراشی رجوع – به خود نامیده میشود. این ایده اساسی ترین واقعیت را در مورد هوشیاری بیان می کند، هوشیاری از درون خودش عمل می کند. " در تسکین های خود به خودی " . اصل رجوع- به خود را دیدیم. معالجاتی که یک انگیزه آنی از درون با گذشتن از کانالهای ارتباطی ذهن-جسم، قسمتهای فیزیکی بدن را بهبود می بخشد.
اصل رجوع- به خود راه ساده و زیبایی را در توضیح هر عمل خلاقیت نشان میدهد. تا وقتی که ما جسم و ذهن را دو عنصر جدا ببینیم، به کار گرفتن فکری که جسم را تغییر دهد تقریبا غیر ممکن است. ولی وقتی دیدیم که آگاهی با عمل در جنبه های مختلف خود به سایر مفاهیم درون خویش می رسد آنوقت همه چیز مشخص می شود. همانطور که ماهاراشی مشاهده کرده، " برای اینکه تمام قوانین طبیعت از منشاء مشترک شان تولید شوند آ ن منشاء باید خواص پویایی بی نهایت و رجوع- بخود را داشته، و می بایست توانایی خلاقیت از درون خودش را نیز داشته باشد، همه اینها از خصوصیات آگاهی هستند " منشاء خلاقیت درون ماست و جای دیگری نیست. می توانید حقیقت را تغییر دهد، زیرا هوشیاری ما،خود، حقیقت را از درونش ساخته است.
با آنچه که ما تا به حال از خلاقیت می دانیم این نتیجه عجیبی نیست. حتی علوم مطلق و صرف هم دائما در حال مطالعه مکانیزمهای خود-تنظیمی هستند. مکانیزم هایی که حافظ تعادل تمام سیستم های زنده جهان هستند،از شکل گیری ستارگان،کهکشانها، سیاه چالها گرفته تا حتی به .جود آمدن انفجار اولیه همه وهمه نتیجه کارکرد آنهاست. علوم مطلق و سخت در آستانه رجوع- به خود ایستاده اند.زمانیکه راضی شدید که خود خویشتن شما با هوش و با خرد است، از آن به بعد با استفاده از اصل رجوع-به خود،تمام مخلوقات در جنگ شماست، به گفته گیتا: با جرخش در درونم دوباره و دوباره خلق می کنم.
در زمان قدیم، زمانی که علم پیشرفت امروزی را نکرده بود ، این اصل را بسیار خوب دریافت کرده بودند وبه همین جهت دنیای آنها زنده تر و خلاق تر از حال بود. مونکادا اوبانیشاد توصیف زیبایی از رجوع به خود دارد:
آن چیزی که دیده نمی شود و ماوراء افکار است
بدون علت است و بدون اجزاء
عمل نمی کند و مشاهده نمی کند
تغییر نمی کند، همه گیر است ،همیشه حاضر است،
لطیف تر از لطیف ترین است،
این لایزال است که خرد آن را سر چشمه همه چیز می داند.
به همان گونه که عنکبوت تارهای خود را می تند،
و دوباره در آن کشیده میشود ،
تمام هستی از براهمان بافته شده
و دوباره به آن باز می گردد.
همانگونه که گیاهان در زمین ریشه دارند ،
کل هستی توسط براهمان نگهداری میشود.
همان گونه که موها از سر رشد می کنند ،
همه چیز از براهمان بیدار می گردد.
مفسر ین زیادی در خصوص مطالب گفته شده سر در گم مانده اند. زیرا نتوانستند واقعیت عملی که در آنها هست، درک کنند. "براهمان " گفت سانسکریت برای " بزرگ " است ،به معنای " چیزی که واقعیت همه چیز است ". به کلامی دیگر ، هوشیاری . با درک این مطلب، شعر بالا کاملا روشن می گردد. مطلبی را که در بحثها دریافت کردیم بیان می کند: تنها واقعیت ، هوشیاری لایتناهی است، هوشیاری که هر جزء جهان را بدون زحمت از خود خویشتن خلق کرده است

نگاهی‌ به در آستانه شاملو

در آستانه
باید استاد و فرود آمد بر آستان دری که کوبه ندارد
چرا که اگر به گاه آمده باشی‌ دربان به انتظار توست و
اگر بی‌ گاه
به در کوفتن ات پاسخی نمی آید.

شاملو اینجا به کدام در اشاره دارد، همانطور که می‌‌دانیم از قدیم تا به امروز همه در‌ها برایشان ابزاری جهت با خبر کردن صاحب خانه در نظر گرفته شده است. از کوبه تا ایفون تصویری امروزی. ولی‌ در مورد نظر شاعر هیچکدام از اینها را ندارد، چرا چون میزبان طبق قرار و برنامه حاضر به پذیرش میهمانانش است. او کاملاً از لحظه آمدن میهمانش آگاه است،پس کوبه یا زنگ لازم نیست. اگر کسی‌ حتی در را بشناسد ولی‌ از راه و به موقع نیامده باشد تقلا و تلاش او فایده‌ای در بر نخواهد داشت.چون کلا احتیاج به تلاش و تقلا نیست اینجا قانون کمترین تلاش حاکم است. از این نوع در‌ها بدون شک در تمامی مکاتب عرفان شرقی‌ وجود دارد. دری که در خوانده میشود ولی‌ وجود خارجی‌ ندارد دری که تنها شباهتش با سایر در ها محلی است برای عبور از بیرونی به درونی. دری که آدرس و نشانی‌ ندارد ولی‌ در صورت آمادگی‌ تو به روی تو باز خواهد شد و دربان در انتظار توست.
کوتاه است در،
پس آن به که فروتن باشی‌.

فروتنی، اصلی‌‌ترین مجوز ورود است، باید منیت و خود خواهی‌ را کنار گذاشته باشی‌، یک انسان فروتن خواست همه انسان‌ها را بر خود مقدم می‌‌داند چرا که دیگران هنوز درگیر خواست‌های خود هستند ولی‌ انسان فروتن از هرچه رنگ تعلق داشته باشد آزاد است.
آیینه‌ای نیک پرداخته توانی‌ بود آنجا
تا آراستگی را
پیش از در آمدن
در خود نظری کنی‌
آینه نیک پرداخته، یعنی‌ آینه تمام عیاری که همه چیز را تمام و کمال نشان دهد،همه چیز را حتی کوچکترین را که چیزی از قلم نیفتاده باشد. تا همه آنچه را تا به آ‌ن‌ لحظه در انتظارش بودی را ببینی‌ و منعکس کنی‌، در واقع کامل را در خود دیده عین آنرا در پیش آینه ببینی‌ با او یگانه باشی‌.آراستگی،زیبایی محض یک تصویری که تا کنون دیده نشده باشد .
هر چند که غلغله ی آ‌ن‌ سوی در زاده ی توهم توست نه انبوهی مهمانان،
که آنجا تو را کسی‌ به انتظار نیست.
که آنجا جنبش شاید،
اما جنبنده‌ای در کار نیست:
نه ارواح نه اشباح و نه قدیسان_کافورینه به کفّ
نه عفریتیان_آتشین گاو سر به مشت
نه شیطان_بهتان خورده با کلاه بوقی منگوله دارش
نه ملغمه ی بی‌ قانون_مطلق‌های متنافی.
شاملو در اینجا از توهّم اتی که برای انسان بخاطر اطلاعات غلطی که به او داده شده سخن می‌‌گوید. هیچ کس آنجا به انتظار نیست چون دیگر دنبال شخصی‌ یا انسانی‌ یا تمامی آ‌ن‌ موجوداتی که تا بحال در مورد آنها شنیده‌ای نباید بگردی چون وجود خارجی ندارند. تمامی آنها متعلق به همان هفتاد و دو ملتی است که همچنان در جنگ بوده اند و خواهند بود تا لحظه‌ای که از افسانه‌های خود دست بر داشته و به حقیقت برسند. حالا آنها را که همگی‌ انسان‌ها با آنها آشنا هستند را نام میبرد، نه ارواح و نه اشباح و نه قدیسان دروغین نه جلادان و مجریان جهنم و دوزخ ساختگی نه شیطان دروغین با آ‌ن‌ شکل و شمایل و خصوصیاتی که به ما معرفی‌ شده بود نه قوانین بی‌ ثباتی که از این دست به خورد انسان‌ها داده شده و داده می‌‌شود.
تنها تو آنجا موجودیت_مطلقی‌،
موجودیت_محض،
چرا که در غیاب خود ادامه می‌‌یابی‌ و غیاب ات
حضور قاطع اعجاز است.
در اینجا شاملو از موجودیت مطلق می‌‌گوید، مجودیتی که برای بودن به هیچ چیزی وابسته نیست. موجودیتی بدون واسطه، لزومی به داشتن هیچکدام از عواملی که شرط وجود باشد نیست.تو موجودیت محض هستی‌ و بجز تو هیچ چیز دیگری وجود ندارد.چون این تو و این جوهر وجودی تو است که در غیاب هر کس با هر لقب و عنوان که بودی آنجا وجود دارد.تمامی‌ نامها و القاب که خوانده می‌شدی را در پشت در بی‌ کوبه رها ساختی. دیگر آنها تو نیستی‌. تو بدون هیچکدام از آنها، تو حقیقی‌ بدون تعلق.این یک حضور بی‌ منظور است، حضوری معجزه آسای، حضوری بی‌ اثبات.
گذارت از آستانه ی ناگزیر
فرو چکیدن قطره قطر انی است در نا متناهی ظلمات.
گذشتن تو از راهی که ناچار به عبور از آن هستی تا تکامل خود را به اتمام رسانی .عبور تو از آخرین مرحله، مانند قطره‌ای از قطره‌های چکیده شده در بی‌ نهایت وجود، ظلمات است چون با تمامی شناخت تو از هستی‌ متفاوت است.واضح تر بگوییم قبل از حیات قبل از زمان و قبل از همه چیز. بی‌ نهایت بی‌ همه چیزی. آنجایی که هنوز هیچ اتفاقی نیفتاده، به زبان دیگر قبل از مه بانگ.
دریغا،
ای کاش‌ای کاش
قضاوتی قضاوتی قضاوتی
در کار در کار در کار
می‌ بود!
اینجا شاعر سه بار از قضاوتی استفاده می‌‌کند، چرا؟ چون می‌خواهد نهایت تاکید را بر گفته اش داشته باشد،همینطور در مورد در کار باز سه بار بکار می‌‌برد تا نهایت تاکید را داشته باشد.
شاید اگر توان شنفتن بود
پژواک_آواز_فروچکیدن_خود را در تالار_ خاموش_کهکشان های_بی‌ خورشید
چون هرست_آواز_دریغ می‌‌شنیدی:
آری اگر توانائی شنیدن و فهمیدن داشته باشی‌،توانائی شنیدن صدای پژواک و انعکاس خود را در تالار های بی‌ مثال کهکشان های بی‌ خورشید و تاریک. که باز شاعر اشاره به قبل از هستی‌ یا قبل از زمان و مکان دارد. آواز دریغ هرست گفته شده چون بعد از به صدا در آمدن آ‌ن‌ دیگر هیزم باید آماده سوختن باشد.انسان به حقیقت نرسیده را به هیزم در حال رفتن به سوی آتش مثال زده که از سرنوشت خود نالان است و آواز دریغ سر داده که از سرنوشت خود متأسّف است .
کاشکی‌ کاشکی‌ کاشکی‌
داوری داوری داوری
در کار در کار در کار...
اما داوری آ‌ن‌ سوی در نشسته،بی‌ ردای شوم_ قاضیان.
ذاتش درایت و انصاف
هیات ش زمان.
و خاطره ات تا جاودان_جاویدان در گذرگاه_ادوار داوری خواهد شد.
آرزوی بودن داور را دارد، از این همه بی‌ عدالتی شاکی‌ است ولی‌ در نهایت حقیقت را می‌‌یابد و داور را در پشت در بی‌ زمانی‌ و بی‌ مکانی در پشت در بی‌ کوبه ملاقات می‌‌کند به ذات با درایت و با انصاف ش پی میبرد هیات ش زمان است یعنی‌ تا هستی‌ او نیز هست و تمامی خاطره ات از تمامی دوران ها تا نهایت بی‌ نهایت بررسی‌ خواهد شد، هر پیشینه ای که در خاطره ات بر جای مانده باشد داوری خواهند شد.از ادوار سخن میگوید یعنی‌ ما بیش از یک دوره را داوری می‌شویم در حقیقت به جاودانگی انسان و تعدد زندگی‌‌ها اشاره دارد که همگی‌ زنجیر وار به هم پیوسته اند.
بدرود!
بدرود!(چنین گوید بامداد شاعر:)
رقصان می‌‌گذارم از آستانه اجبار
شادمانه و شاکر
از بیرون به درون آمدم:
از منظر به نظاره به ناظر.
نه به هیات_ گیاهی‌ نه به هیئت_پروانه‌ای نه به هیات_سنگی‌ نه به هیات_بر که ای
من به هیات_" ما " زاده شدم
به هیات_پر شکوه انسان
تا در بهار_ گیاه به تماشای رنگین کمان_ پروانه بنشینم
غرور_ کوه را دریابم و هیبت_دریا را بشنوم
تا شریطه ی خود را بشناسم و جهان را به قدر_همت و فرصت_خویش
معنا دهم
که کار ستانی از این دست
از توان _درخت و پرنده و صخره و آبشار
بیرون است.
بدرود میگوید باز تاکید بر اتمام حجت دوبار میگوید، شاد است و شکر گزار که این مهم را دریافت کرده است.
از هستی‌ بیرون زده و دیگر از پشت دو چشم خود نگاه نمی کند. نگاهش متفاوت با همیشه، از دید بی‌ موجودی یا به قول بی‌ دل دیدی " بی چگونه ".از دیده مخلوق نمی بیند الان با ناظر یکی‌ شده.
شباهتی‌ به هیچکدام از مخلوقات ندارد،می‌ گوید به هیات ما بدنیا آمدم یعنی‌ یگانگی و وحدت، هیات پر شکوه انسان در اینجا اشاره دارد به متفاوت بودن انسان و جایگاه بزرگی‌ که او دارد، یا همان اشرف مخلوقات.
تا تمامی هستی‌ را به اندازه فرصتی که دارد معنا ببخشد یعنی تا من انسان نباشد دنیا معنا پیدا نمی کند. با وجود انسان است که هستی معنای خود را میابد، که یک همچون کار بزرگی‌ از عهده سایر موجودات خارج است. و فقط ما هستیم که توانائی انجام آنرا داریم. معنا دادن به کل هستی و هر چه که هست.

انسان زاده شدن تجسد_وظیفه بود:
توان_دوست داشتن و دوست داشته شدن
توان_شنفتن
توان_دیدن و گفتن
توان_اندوه گین شدن و شادمان شدن
توان_خند یدن به وسعت_دل، توان_گریستن از سویدای جان
توان_گردن به غرور بر افراشتن در ارتفاع_شکوه ناک_فروتنی
و توان_جلیل_به دوش بردن بار_امانت
و توان_غم ناک_تحمل_تنهایی
تنهایی
تنهایی
تنهایی عریان
انسان بوجود آمد تا وظیفه خطیر ش را به سر انجام برساند این تصمیمی بود که گرفته شده بود.زیرا همانطور که ذکر شد هیچ موجودی توانایی انجام وظیفه انسان را ندارد. آری توانائی دوست داشتن و دوست داشته شدن شنیدن و فهمیدن دیدن و گفتن خند یدن و گریستن از سویدای جان اینها فقط از دست انسان بر میایند. شاملو اینجا از روش خاصی‌ استفاده می‌کند از روش متضاد،غرور داشته باشی‌ در ارتفاع فروتنی که خود نهایت افتادگی است با این کار اعتبار فروتنی را محکم تر بیان می‌‌کند.و سپس به بار امانت اشاره می‌‌کند که در واقع همان بار امانتی است که به کرات دیگران از آ‌ن‌ یاد کرده اند و لزومی به توضیح ندارد. و در نهایت به تنهایی بر میگردد که و باز تاکید تنهایی ، تنهایی عریان یعنی‌ تنهایی نه دور بودن از انسان ها ،بلکه تنهایی مطلق حالتی که منتظر هیچکس نباشیم و بجز ما هیچ کسی وجود نداشته باشد.
انسان دشواری وظیفه است.

دستان_بسته‌ام آزاد نبود تا هر چشم انداز را به جان در بر کشم
هر نغمه و هر چشمه و هر پرنده
هر بدر کامل و هر پگاه دیگر هر قله و هر درخت و هر انسان دیگر را.
رخصت_زیستن را دست بسته دهان بسته گذشتم و دست و دهان بسته گذشتیم
و منظر_جهان را
تنها
از رخنه ی تنگ چشمی حصار_ شرارت دیدیم و
اکنون
آنک در کوتاه بی‌ کوبه در برابر و
و آنک اشارت دربان_منتظر!
دالان تنگی را که در نوشته ام
به وداع
فرا پشت می‌‌نگرم:
فرصت کوتاه بود و سفر جانکاه بود
اما یگانه بود و هیچ کم نداشت.
به جان منت پذیرم و حق گذارم!
(چنین گفت بامداد خسته)
انسان دشواری وظیفه است، یعنی با تمام این احوال انسان بودن یکی‌ از مشکل‌ترین وظایفی است که بر گردن انسان قرار داده شده است. همانطور که خیلی‌ از انسان‌ها نتوانسته اند آ‌ن‌ را به تمام و کمال به انجام رسانند که امثال آنها در کلّ حضور انسان بر زمین فراوان هستند.
شاعر می‌‌گوید که دستانش در بند بوده و نتوانسته که ارتباط خود را با هستی‌ و موجودات آن و با سایر انسانها برقرار کند و آن‌ها را در آغوش کشد از امکانات هستی به نحو احسنت استفاده کند. در ادامه دلیل آ‌ن‌ را توضیح میدهد که فرصت زندگی‌ کردن و لذت بردن از این موقعیت را دست و دهان بسته گذشتیم چون تنها جهان و زیبایی‌های آن را با تنگ نظری دنبال کردیم . هر کسی‌ با قرار گرفتن در مجموعه و مکتب خاصی با چهار چوبی مشخص باعث پدید آمدن دیوار‌های فرضی‌ در بین انسان‌ها شد، و تنها خود و افکار خود را بر حق شمردند و آزادی دیگران را از آن‌ها سلب کردند. که در اصل ادامه همان جنگ هفتاد و دو ملّت می‌‌باشد.
اما حالا او حقیقت را یافته است و خود را در برابر در بی‌ کوبه می‌بیند در مقابل دربان و منتظر اشاره او تا از برون به درون شود. زندگی‌ را به دالانی تشبیه کرده، که اکنون در پشت در بر جای می‌‌گذارد و فقط خاطرات آن را با خود دارد.از کوتاهی سفر می‌‌گوید چرا که برای او که عمر جاویدان دارد در قالب زمان حرکت کردن بسیار سریع اتفاق میافتد.از سختی سفر میگوید یکی از جهت دشواری وظیفه انسان بودن ، و دیگر بخاطر نا محدودی و جودی یا همان خصلت ذاتی، ازلی و ابدی که بودن در زمان و مکان را برای او سخت کرده بود. ولی‌ در پایان اعتراف می‌‌کند که سفر یگانه بوده و هیچ چیزی کم نداشته،یعنی تمامی خواست او در پایان این سفر تامین شده و از این بابت هیچ کم بودی ندارد و از صمیم دل از سفر راضی است . در آخر شاملو از حق گزاری یاد می کند و با این گفته خود را انسانی معرفی می کند که حقانیت را پذیرفته باشد.
یکشنبه اول نوامبر 2009

ه‍.ش. ۱۳۸۸ آبان ۳۰, شنبه

بررسی خود ارضایی از نقطه نظر علمی

فروید، "پدر" علم روانكاوی، بر این باور است كه برقراری رابطه جنـسی در انسان از دو خـواستگاه متفاوت نشات می گیرد.....
رویـكرد اولـیه غـریزی یـا فیزیـولوژیـك اسـت و دیـگری پـی آمد مـاهیـت نفسانی-عـاطفی انسـان هـاست. با در نظر گرفتن دیـدگاه فیـزیولوژیك، رابطه ی جنسی در نتیجه رشـد ویژگی های ابتدایی جنسی در افراد ایجاد می شود. به عبارت دیگر انسان ها زمانی كه از نظر جسمی به رشد كافی میرسند،
آمـادگی بـرقرای ارتبـاط جنسی را پیدا می كنند. (این دوران كه بلوغ نام دارد، در خانم ها در سن 18 سالگی و در آقایون در سن 21 سالگی به آخرین مرحله ی خود می رسد.)در طول 7 سـال ابتـدایی زنـدگی، نیروی جنسی در یك پسر بچه در تمام قسمت های بدن او توزیع می شود.
از 7 تا 14 سالگی، نیروی جنسی به اعضای جنسی منتقل می گردد ( در آقایون بیضه ها و در خانم ها تخمدان) در این زمان تفاوت های ظاهری میان جنس مذكر و مونث پدید می آید.
در مردان استخوان ها قدری درشت تر شده و بدن عضلانی تر می شود، و به تدریج تن صدای آنها تغییر پیدا می كند. البته باید توجه داشت كه این تغییرات با گذر زمان تكمیل می شوند. شروع این تغییرات حاكی از ابتدای سن بلوغ است. پس از آن منی و به مثابه آن اسپرم تولید می شود، ولی اسپرم ها در این زمان به بلوغ كامل نرسیده اند. بر اساس پژوهش های پزشكی، محققین بر این باورند كه اسپرم ها در سن 18 سالگی شروع به بالغ شدن می كنند و در سن 21 سالگی مرحله ی بلوغ آنها تكامل پیدا می كند. در این زمان رشد بیضه ها و غدد مترشحه داخلی بدن نیز به آخرین حد خود می رسد.


ارتباط میان غدد جنسی و غدد درون ریز


در ارگانیسم بدن انسان 7 غده مترشحه داخلی وجود دارد. هر یك از این غدد هورمون های متفاوتی را ترشح می كنند كه پیام های مختلفی را به اعضای دیگر منتقل میسازند. این غدد مسئول تنظیم و تعدیل عملكردهای مختلف بدن از جمله رشد، فشار خون، دمای بدن، میزان كلسیم، شكر، فسفر، و از همه مهمتر عملكرد جنسی افراد هستند. زمانی كه هر یك از این غدد به نحوی قادر به نشان دادن واكنش درست از خود نباشند، بدن ممكن است با انواع و اقسام مختلف اختلالات مواجه شود. به همین دلیل است كه برخی از افرادی كه در غدد خود با اختلال روبرو می شوند، باید با استفاده از هورمون های مصنوعی نیازهای بدن خود را مرتفع سازند.


مهمترین غده درون ریز، غده هیپوفیز نام دارد. این غده توانایی آن را دارد كه به كل غدد درون ریز شدت و یا كسرت عمل وارد كند. غده ی هیپوفیز همچنین از جمله مهمترین غده های جنسی نیز محسوب می شود.


غده معروف هیپوفیز كه محور اصلی كنترل فعالیت های بیضه ای/تخمدانی است، كنترل كلیه ی تنظیمات جنسی در بدن خانم ها و آقایون را به عهده دارد.


در مردان این غده فعالیت های جنسی خود را از زمان بلوغ -یعنی درست وقتی كه هورمونهایی را به منظور تحریك اعضای جنسی به خون می فرستد- كار خود را شروع می كند.


در خانم ها هم غده ی هیپوفیز در دوران بلوغ با ایجاد هورمون هایی كه سبب تخمك گذاری در تخمدان ها می شوند، كار خود را شروع می كند. هر یك از تخمك ها حاوی هورمون های جنسی زنانه هستند كه سبب ایجاد و گسترش خصوصیات زنانه در بانوان می شوند.


همه ی انسان ها در تمام طول زندگی خود دائماً در حال انتقال و تغییر شكل انرژی هستند. همه چیز در زندگی انسان ها شروع و پایانی دارد و رابطه جنسی نیز از این امر مستثنی نخواهد بود.


اندام های جنسی انرژی را تولید می كنند كه باعث ایجاد تمایلات و گرایش های جنسی در افراد می شود؛ اما به منظور تولید یك چنین انرژیی، اندام های جنسی باید از منبع ذهنی تغذیه شوند. افكار و تصورات جنسی به عنوان مواد اولیه ی تولید اسپرم و انرژی جنسی محسوب می شوند.


زندگی یك انسان از تلفیق یك اسپرم با تخمك شكل می گیرد. تنها یك اسپرماتوزوئید (نطفه) این توانایی را دارد كه یك انسان جدید خلق نماید. گفته می شود كه در هر بار انزال، مردها چیزی در حدود میلیون ها اسپرم از دست می دهند.


در یك زمین كشاورزی زمانی كه كشاورز تصمیم می گیرد دانه بكارد، بهترین انواع دانه ها را انتخاب می كند، زمین را به خوبی شخم می زند، و دو تا سه دانه می كارد –و نه میلیونها- و زمانیكه این دانه ها بزرگ شده و رشد كردند، از آنها استفاده كرده میوه هایشان را میخورد و زندگی می كند.


به عنوان مثال یك درخت لیمو را در نظر بگیرید. این درخت زمانی به مرحله تكامل خود می رسد كه بتواند میوه های رسیده ی لیمو پرورش دهد. اما اگر كسی به این امر توجه نداشته باشد و میوه ها را پیش از رسیده شدن كامل از درخت بچیند، با این كار خود به رشد درخت صدمه وارد كرده و اجازه نمی دهد كه درخت به رشد و تكامل نهایی خود برسد. این امر در مورد ارتباط جنسی نیز صدق می كند. اگر فرد پیش از رسیدن به بلوغ كامل بخواهد از انرژی جنسی خود استفاده كند، به بدن خود صدمات جبران ناپذیری وارد می كند كه در زیر نگاه كوتاهی به این مشكلات خواهیم داشت.


ارتباط جنسی و ورزش


اخیراً محققان از وجود نیروی جنسی باخبر شده اند و سعی می كنند تا از این نیرو بـهره گـرفته و آن را بــرای موارد دیگری ذخیـره كرده و به كار گیرند. در ورزش مشت زنـی، هـر مـربی كارآمدی در حیـن دوره ی آمـادگی، بـوكسور خـود را برای 90 روز از بـرقـراری ارتـباط جنسـی منـع مـی كند تا هم انرژی او بیشتر شود و هم بتواند مشتهای محكمـتری بـه حـریف وارد كند. در تیمهای فوتبال نیز بازیكنان از 3 روز قبل از انجام بازی به حومه شهر انتقال داده میشوند تا انرژی آنها بر اثر بـرقـرای رابـطه جنـسی تحـلیل نـرود. در مسابقات قهرمانی جهان در سال 1986م. تیم ملی كشـور آرژانتـین از هـمه تیم ها مدت زمـان بیشتـری را در اردوی آمـــادگی به سر برد و نتـیجـه چه شد: بدون شـكست از مسـابقات بـیرون آمـدند. یـك گـزارش علمی اثبات می كند كه: "تستـوسترون نقـش مهـمی را در شـكل دهـی رفتار افراد بازی می كند. این هورمن به عنـوان نوعی محرك شناخته میشود كه در كلیه حالات فردی، از جمله عصبانیت و پرخاشگری نیز تاثیر گذار است."


بنابر گزارش فوق در یك بازی فوتبال به راحتی می توان تشخیص داد كه كدام یك از تیمها برنده خواهند شد: "تیمی كه در رگ های خونی بازیكنانش میزان تستوسترون بیشتری موجود باشد."


در "ناسا" كه معتبرترین مركز پژوهش های علمی جهان به شمار می رود، فعالیت های جنسی كلیه ی دانشمندانی كه در آنجا مشغول به فعالیت هستند، تحت كنترل است تا پژوهشگران همیشه بتوانند در بهترین وضعیت مممكن ذهنی و جسمی قرار داشته باشند.


در گذشته مردهای یونان باستان تا سن 140 سالگی عمر می كردند. تا همین چند وقت قبل هم مردم به راحتی تا سن 90 سال عمر می كردند، اما این روزها به دلیل بروز پاره ای از مشكلات نظیر خودارضایی، آزار و اذیت های جنسی، غذاهای صنعتی، استفاده از هورمون های مصنوعی (كه مصارف مختلفی دارند، نظیر: چاق كردن و بزرگ كردن زودرس جوجه ها و احشام) فرایند سالخوردگی از سنین پایینی (تقریباً 35 سالگی) شروع می شود. در كل دنیا افراد انگشت شماری هستند كه از نظر اقتصادی كنترل همه افراد را به دست گرفته اند. این افراد از قدرت رابطه جنسی نیز به خوبی اطلاع دارند؛ به همین دلیل كلیه ی امكانات موجود را فراهم می آورند تا ذهن انسان های دیگر را تنها به این امر متمركز كرده، عقل را از سر آنها بپرانند و كاری كنند تا آنها مطابق میلشان عمل كنند. آنها به خوبی می دانند كه انسان های كم عقل، سرشار از شهوت هستند، بر روی امیال جنسی خود هیچ گونه كنترلی نداشته و به راحتی میتوان آنها را مطیع خود ساخت.


تئوری های پوچ مدرن در مورد ارتباط جنسی


نوگرایانی كه بر روی ارتباط جنسی تحقیق و بررسی می كنند، به سادگی به خود اجازه می دهند كه قدرت و حق انتخاب جوانان را از بین ببرند. برخی از آنها مواردی نظیر "خود ارضایی" را به جوانان پیشنهاد می كنند. كینسی، مستر و جانسون كه به عنوان پایه گذاران مطالعات جنسی نوین شناخته می شوند بر این عقیده اند كه یك جوان می تواند چندین مرتبه در طول روز خود ارضایی كند چراكه علم پزشكی هیچ گونه تاثیر جانبی خطرناكی را پیدا نكرده كه مربوط به خودارضایی باشد. آنها بر این باورند كه اهمیت خود ارضایی به ویژه در زمان بلوغ كه خصوصیات های زنانه و مردانه در افراد بروز می كند از اهمیت بیشتری برخوردار می شود و به همان اندازه كه در مردها اهمیت دارد برای خانم ها نیز مهم است. این افراد حتی معتقدند كه زن و مرد می توانند در طول زمان قاعدگی ، با هم ارتباط جنسی داشته باشند؛ اما پژوهش های علمی اثبات كرده اند كه برقراری رابطه جنسی در زمان قاعدگی خطرناك و در عین حال زیان آور است چراكه در این زمان مواد مرده و فاسد از بدن زن خارج می شود كه اگر آلت تناسلی مرد با این مواد تماس پیدا كند آنها را جذب كرده، خواص آن از طریق خون به سلول های عصبی مغز انتقال پیدا می كند و بر روی قدرت جنسی مرد تاثیر نامطلوبی می گذارد. تعداد دیگری از این محققان معتقدند كه برقراری ارتباط جنسی از راه مقعد بلامانع بوده و می تواند بر طبق توافق طرفین انجام پذیرد. در مقابل این ادعا باید اظهار داشت كه هر یك از ارگان های بدن برای انجام دادن كار خاصی ایحاد شده اند و عملكرد مقعد نیز تخلیه مدفوع است. افرادی كه این كار را انجام می دهند به عضلات همكش و تنگ كننده ی باسن (Sphincters) خود آسیب وارد كرده و سبب بروز بواسیر و سایر عفونت های شدید روده و اثنی عشر می شوند. شایان ذكر است كه برقراری یك چنین روابطی به عنوان عمده ترین عامل انتقال بیماری های جنسی از جمله ایدز در میان مردهای هم جنس باز تلقی می شود.


ارتباط خودارضایی با ضعف جنسی و انزال زودرس


مثالی كه پیشتر در مورد زمین كشاورزی، درخت لیمو، و رسیدن دانه های لیمو برایتان بازگو كردیم را یك بار دیگر در ذهن مجسم كنید. ما در آن قسمت عنوان كردیم كه اگر اولین برداشت پیش از رسیدن كامل میوه ها باشد، و كشاورز میوه های نارس را از درخت بچیند، عمر درخت كم شده، و توانایی باروری آن نیز به شدت كاهش پیدا میكند. این امر در مورد حیوانات نیز صدق میكند به همین دلیل هم هست كه دامپزشكان اهمیت بسیار زیادی برای این امر قائل هستند. باید بدانید كه مطلب فوق در مورد انسان ها نیز صحت پیدا می كند. اگر آقایون شروع كنند به برقرای روابط زیاد جنسی با افرا مختلف، و یا پیش از رسیدن به سن 21 سالگی، خود ارضایی را تجربه كرده باشند -یعنی زمانی كه اسپرم ها به بلوغ كامل نرسیده اند- این امر خلل جبران ناپذیری را به قوای جنسی شان وارد می كند و بعدها عواقبی را در زندگی جنسی شان به وجود خواهد آورد. زمانی كه مركز فعالیت های جنسی به دلیل وجود مزاحمت هایی نظیر خود ارضایی و یا آزار و اذیت های جنسی نتواند به درستی رشد پیدا كند، اندوخته قوای جنسی از سن 35 سالگی به بعد رو به تحلیل می رود و این مورد نه تنها تاثیر نامطلوبی بر روی دستگاه تناسلی می گذارد بلكه عملكرد كلیه سیستم های بدن را نیز تحت الشعاع قرار می دهد: دستگاه هاظمه، گردش خون، عملكرد غدد مترشحه، سیستم عصبی و ...


این افراد به سرعت از سن 35 سالگی به بعد شاهد فرایند سالخورده شدن خواهند بود. خیلی زودتر از حالت طبیعی توانایی هایشان را از دست می دهند و متاسفانه خیلی سریع روانه گورستان خواهند شد. در چنین شرایطی ارگان های جنسیشان نیز دچار اختلالات مختلفی شده و انواع بیماری های گوناگون جنسی به همراه بیماری هایی نظیر اختلال سیستم عصبی و دگرگونی سیستم سمپاتیك و پاراسمپاتیك و غدد درون ریز می شوند.


خودارضایی كه از جمله نقص های فردی به شمار می رود، سبب ایجاد تصورات شهوانی در ذهن فرد می شود. در دراز مدت فرد عدم تمایل جنسی نسبت به جنس مخالف خود را پیدا می كند، از نظر ذهنی خسته می شود، و دچار ناتوانی های جنسی خواهد شد.


ساموئل اون ویر در بخش 9 كتاب خود با عنوان "ازدواج موفق" اینطور می نویسد كه: "تصورات جنسی و تخیلات شهوانی سبب ایجاد ضعف جنسی و ذهنی می شوند. شاید در نگاه اول اینگونه افراد نرمال به نظر برسند و مانند افراد عادی تحریك پذیر باشند، اما زمانی كه می خواهند با طرف مقابل ارتباط برقرا كنند و خواسته های او را براورده سازند، به سرعت ارضا می شوند، آلت تناسلی به حالت اولیه باز می گردد، در بدترین حالت ممكن قرار می گیرند، و دچار ناامیدی و افسردگی می شوند. آنها در توهمات جنسی خودشان را غرق كرده اند كه این توهمات هیچ ارتباط و یا شباهتی به دنیای واقعی ندارند. به همین دلیل هنگامیكه در شرایط طبیعی قرار می گیرند، نمی توانند از خود واكنش مناسب نشان داده و شكست می خورند. "ضعف جنسی-ذهنی ترسناك ترین تراژدی است كه می تواند برای هر زن و یا مرد با احساس و با منطقی اتفاق بیفتد."


زمانیكه یك فرد جوان دست به خود ارضایی می زند، بازه زمانی، برای او هیچ اهمیتی ندارد و ترجیح می دهد كه هر چه سریعتر خود را تخلیه كند. در علم روانشناسی این امر نهایتاً منجر به بروز عارضه ی انزال زودرس در فرد می شود. علاوه بر این، استمناء سبب انبساط عضلات اسفنكتر می شود كه این عامل به نوبه ی خود موجبات انزال زودرس را بیش از پیش فراهم خواهد آورد.


از سوی دیگر نباید از این امر غافل شد كه "ملاتونین" هورمون بی چون و چرای جوانی است. فرایند سالخوردگی مستقیماً به ترشح این هورمون در بدن بستگی دارد. این هورمون در زمان جوانی به وفور در بدن ترشح می شود و از سن 25 سالگی به بعد ترشح آن در بدن كاهش پیدا می كند. خود ارضایی، به ویژه در زمان جوانی، باعث از دست رفتن میزان بسیار زیادی ملاتونین در بدن می شود. این امر غده ی كاجی شكلی كه در بدن ملاتونین ترشح می كند را ضعیف كرده، خاصیت مغناطیسی موجود در این غده را كاهش می دهد و بطور كلی سبب كاهش طول عمر آن می گردد.


روابط جنسی نامشروع با افراد متعدد نه تنها از نظر فیزیكی مضرات بیشماری را در بردارد، بلكه می تواند از نظر روحی و ذهنی نیز بر روی افرادی كه این كار ار انجام میدهند، تاثیرات نامطلوبی بگذارد. افرادی كه در مكالمات محرك جنسی شركت میكنند، كسانی كه به خواندن مجلات محرك جنسی معتاد هستند، و كسانی كه به تماشای فیلم های ضد اخلاقی جنسی گرایش دارند، مبحث ظریف و مطبوع رابطه جنسی را به صورت وحشیانه، به دور از انسانیت، و تنها با رضایت ذهنی با نكبت و بدبختی همراه می سازند. انسان ها باید یاد بگیرند كه چگونه می توانند هوشمندانه زندگی كنند.


عواقب خودارضایی

با توجه به رویكرد نفسـانی-عـاطـفی رابـطه جنـسی، فـرویـد معتـقد است كه رابطه ی جنسی محصول گردهمایی یك زن و یك مرد است كـه یـكدیـگر را دوسـت بـدارند و مكمل یكدیگر باشند.


به همین دلیل هم هست كه فروید خود ارضایی را یك نقص فردی نـامگـذاری مـی كند (بـه این دلیل كه طرف دوم در این ارتباط وجود ندارد مگر در خیال). در حین خود ارضایی فرد اگر مرد بـاشــد، یك زن را در ذهن خود مجسم می كند و اگر زن بـاشد یك مرد را در ذهن خود مجسم كرده و با او وارد رابـطـه جنسی می شود. در این حال خستگی چند برابر می شود، چرا كه فرد هم از نظر جنسی از خود كار می كشد و هم از نظر ذهنی. تصویر شریك جنسی خیالی، مانند یك لوح در ضمیر ناخودآگاه فرد حك می شود و سبب بروز انزال های شبانه ناخواسته می شود. به این ترتیب كه فرد هر چقدر بیشتر خود ارضایی كند، میزان این انزال های شبانه افزایش می یابد.


دمای خارجی بدن انسان 98 درجه فارنهایت است و دمای درونی آن 100 درجه فارنهایت. این دما در زمان خود ارضایی افزایش پیدا می كند. زمانیكه انزال به واسطه خود ارضایی پدید می آید، حركات كرم وار جذب در كیسه ی منی ایجاد می شوند، اما به دلیل خود ارضایی، كیسه ی حاوی منی خیلی زودتر از زمان مقرر تخلیه گردیده است. فرایند طبیعی بدین گونه است كه كیسه های منی سعی می كنند تا خود را پر كنند، اما از آنجایی كه منی خیلی زودتر از بدن خارج شده، چیزی جز هوای مرطوب از طریق آلت تناسلی مرد جذب نخواهد شد. این هوا بعداً از طریق كیسه منی به سیستم لنفاوی انتقال داده می شود، سپس به مغز انتقال پیدا كرده و باعث ایجاد شك دمایی شده و فضای سردی را میان ماده ی مغزی و سلول ها ایجاد می كند و این امر واكنش نرمال ماده مغزی، سیستم عصبی و جسمانی را مختل می سازد.


كیسه منی می بایست به جای جذب هوا، اسپرم جذب كند، اما این امر مقدور نخواهد بود چراكه اسپرم ها قبلاً آزاد شده اند. علاوه بر این جذب هوا از جذب مایع خیلی ساده تر است.


ساموئل اون ویر، فیلسوف، انسان شناس، و محقق امور جنسی و روانشناس بخش مطالعات جنسی، در كتاب خود با عنوان "یادگیری علوم فردی" در مورد این هوای سرد جذب شده تصریح می دارد كه: " در خصوص افرادی كه به شخصه استمناء می كنند، به راحتی می توان گفت كه چه ایرادی می تواند بوجود آید. زمانی كه آنها خود ارضایی می كنند، در حال ارتكاب به جرم در برابر طبیعت هستند. وقتی انزال به واسطه خود ارضایی پدید می آید، حركات كرم وار جذب ایجاد می شوند كه این حركات برای هر مردی كاملاً قابل درك و تشخیص است و به واسطه ی تاثیر خالی بودن كیسه های منی، این كیسه ها سعی می كنند تا خود را پر كنند و به همین دلیل هوای مرطوب از طریق آلت تناسلی مرد با همان حركات كرمی شكل، جذب می شود. این سیگنال ها به مغز فرستاده می شوند، به همین دلیل مایع مغزی زیادی در این میان از بین می رود، و در نتیجه فرد از نظر ذهنی خسته می شود. بد نیست بدانید كه تعداد بیشماری از مردها به دلیل عمل منفور خودارضایی دیوانه شده اند. مغزی كه پر از هوا شود دیگر توانایی تفكر ندارد و قابلیت های ذهنی خود را به طور 100% از دست خواهد داد. به همین دلیل ما هم این عمل نادرست را 100% محكوم می كنیم.


اسپرم ها حاوی رمز ژنتیكی DNA (اسید دی اكسی ریبونوكلئیكDeoxyribonucleic Acid)، RNA یا اسید ریبونوكلویك (Ribonucleic Acid)، آنزیم ها، كلسیم، فسفر، نمك های بیولوژیك، و تستوسترون می باشند. زمانیكه استمناء صورت می پذیرد، كلیه ی این اجزای حیاتی از بدن فرد بیرون كشیده می شوند و اگر فرد در دوران بلوغ قرار داشته باشد، امكان رشد كافی را پیدا نمی كند و نیرویی كه در این مواد وجود دارد، جذب نشده و از بدن او خارج می شوند.


از آنجایی كه میزان زیادی كلسیم به همراه منی از بدن خارج می شود، فرد احساس خستگی شدید در استخوان ها می كند و ممكن است دچار كوفتگی پا شود. لازم به ذكر است كه استخوان های تنومند نشان دهنده ی میزان قدرت فرد هستند. همانطور كه می دانید گلبول های قرمز خونی و پلاكت ها در مغز استخوان تولید می شوند. فرد جوانی كه خودارضایی می كند، اجازه نمی دهد كه مایع مغز استخوان به خوبی شكل بگیرد و باید تا آخر عمر خود شاهد عواقب آن باشد. زمانیكه فسفر بیش از حد طبیعی به واسطه خودارضایی از بدن خارج می شود، مشكلات عصبی از قبیل رعشه برای فرد ایجاد می شود. در زمان خود ارضایی لسیتین نیز از بدن خارج می شود كه این امر سبب فرسودگی سیستم عصبی می شود و به مرور زمان موجبات بیحالی، ضعف اعصاب و نهایتاٌ مرگ تدریجی سلول های عصبی را فراهم خواهد آورد.


تئوری های پوچ محققان جنسی نوگرا

دكتر اسـپایـتك متخصص برجسته كالبد شناسی امریكایی و رئـیس جامعه عصب شناختی نیـویورك در كـتـاب خـود بـا عنوان "انرژی خالق" اظهار میدارد كـه جنـون هـای متفاوتی بـه واسـطه ی خـود ارضایی و آزار و اذیت های جنسی پدید خـواهد آمـد، چراكه مایـع مـغزی ابتـدا سـرشـار از لسیـتـین است و سپس بـواسطه انـزال غیـرمترقبه، از لسیتین خالی می شود. به همین دلیل ارگان ها بـه جـای آن باید از سایر بافت ها و اعصاب موجود در مغز استفاده كنند.


در هـر بار انـزال مـردها چیـزی در حـدود 300 تا 400 میـلیون اسپرم به همراه مقادیر زیادی انرژی از دست می دهند. واقعاً چه می شد اگر انسانها می دانستند كه چگونه می توانند این انرژی را به جای خارج كردن از بدن، در بدن خود ذخیره نمایند؟! نتیجه حتماً انسانی شبیه به سوپرمن می شد!

پروستات غده ای است كه دقیقاً در زیر گردنه ی مثانه قرار گرفته است؛ مایعی به رنگ سفید كدر و لزج ترشح می كند كه به عنوان وسیله ای برای انتقال اسپرم ها به شمار می رود. این غده تقریباً در سن 21 سالگی به مرحله ی رشد كامل خود می رسد. زمانیكه فرد پیش از رسیدن به بلوغ كامل (در مردان سن 21 سالگی) دست به خود ارضایی می زند، پروستات دچار ضعف و نقصان می شود و این امر سبب بروز اختلالات مربوط به پروستات در سنین چهل سالگی به بعد می شود. این اختلال بدین شرح است كه غده ی پروستات بزرگ شده، راه خروج ادرار را مسدود می كند و فرد برای تخلیه ی ادرار باید بالاجبار از سند پزشكی استفاده كند. این عارضه درست مانند وازكتومی، سبب ایجاد ناتوانی جنسی می شود.

بد نیست بدانید بچه هایی كه پدر آنها خودارضایی می كرده، نمی توانند در سلامت كامل روحی و روانی به سر برند. آنها دارای بیماری های گوناگونی هستند چراكه از یك تخم نه چندان سالم بوجود آمده اند.

خود ارضایی همچنین در خانم ها هم دیده می شود و امری زجر آور و دردناك قلمداد می شود.

خود ارضایی سبب ایجاد ناتوانی جسمی و انزال زوردس می شود. این امر به وفور در میان مردهای سنین زیر 40 سال قابل مشاهده است.

ساموئل اون ویر در كتاب دیگر خود با عنوان " آموزش های بنیادین" در بخش "نوجوانی" اینطور نوشته است كه: "جرم های خاموشی وجود دارند و پی آمدهای منفوری در پی آن گریبانگیر افراد می شود. اگر فرد مشكلات جنسی اش را مخفی نگه دارد، مرتكب گناه می شود. اگر در مورد مشكلات خود اطلاعات غلط بدهد نیز مرتكب جرم دیگری شده است."

"فسادی كه به واسطه خود ارضایی ایجاد می شود، قابلیت ها و توانایی های مغزی را به طور كامل از بین می برد. افراد باید توجه داشته باشند كه ارتباط تنگاتنگی میان منی و مغز وجود دارد. مغز برای منی از اهمیت ویژه ای برخودار است و منی هم برای مغز مهم است. مغز برای منی انرژی ایجاد كرده و سبب انتقال آنها می شود، منی هم ذهن را تصفیه كرده و اگر در جهت درست هدایت شود، توانایی های آن را ارتقا میبخشد."

"مطالعات فیلسوفانه ای كه عمیقاً بر روی عملكرد غده های درون ریز متمركز شده اند، بر این باروند كه بدن طی فرایند خودانزالی انرژی بی شائبه ای را از دست می دهد. چه بسیار افرادی زیادی با چهره های زیبا بوده اند كه در اثر انجام این كار زیبایی خود را از دست داده اند! چه بسیار مغزهایی كه منحط و فاسد شده اند! و ... همه و همه ی این وقایع به دلیل آن است كه انزال در شرایط و موقیعت و زمان مناسب انجام نپذیرفته."


"آمار و ارقام گویای این مطلب هستند كه این روزها خود ارضایی در خانم ها و آقایون جوان بیش از پیش باب شده است. بیمارستان های روانی مملو از زنان و مردانی هستند كه مغزشان به دلیل خودارضایی بیمار گشته. تیمارستان، مقصد نهایی فردی است كه به خودارضایی اعتیاد پیدا می كند."


خودارضایی در خانم ها

خودارضایی در خانم ها نیز به چشم می خورد و این امر، هم دردناك است و هم زجر آور. برخی از مضرات در خانم ها و آقایون مشابه است: اختلال در رشد سیستم عصبی، مغز، خستگی، از دست دادن انرژی و سر زندگی، كاهش قدرت حافظه و عدم تمایل به جنس مخالف. در خانم ها شاهد ناباروری نیز خواهیم بود. بدترین پی آمدی كه در خانم ها می توان مشاهده كرد رفتارهای متعارض روانی-اجتماعی است. خانم هایی كه مرتكب این امر می شوند به مروز زمان نمی توانند با هیچ مردی ارتباط جنسی برقرار كنند چرا كه به تدریج توانایی های اولیه جنسی خود را از دست میدهند. خانمی كه خود ارضایی نمی كند، همچنان سرزندگی، زیبایی، برق چشمان، و توانایی جذب بالای خود را حفظ خواهد نمود. خانم ها باید از مشاهده ی تصاویر محرك جنسی خودداری كنند، در مكالمات مبتذل شركت نكنند، و فقط با افراد شایسته ارتباط دوستی برقرار كنند.

چگونه می توان از خودارضایی دست كشید؟

پیش از هر چیز باید بدانید كه افراد زیادی به مراكزی كه به این منظور دایر شده، مراجعه كرده و حتی در موارد خیلی حاد و پیشرفته نیز موفق به جلوگیری از این عمل غیر اخلاقی شده اند. چرا شما یكی از آنها نباشید؟

باید یاد بگیرید كه چگونه می توانید جلوی خود ارضایی را با استفاده از تكنیك هایی كه در جلسات آموزشی به شما تعلیم داده می شود، بگیرید. در اغلب این جلسات مشاور سعی می كند تا ضمیر ناخودآگاه بیمار را به كار اندازد.

در این جلسات به شما آموزش می دهند كه تمایلات خودارضایی به عنوان یك عینینت درونی هستند كه به ذهن شما حمله ور می شوند. شما باید در مقابل آنها ایستادگی كرده و اجازه ندهید كه به درون ذهنتان نفوذ كنند. در ابتدا شاید انجام این كار قدری دشوار باشد و این توانایی را نداشته باشید كه فكرتان را بر روی چیز دیگری متمركز كنید؛ اما با تلاش به راحتی می توانید آنرا تحت كنترل خود در آورید. شما به راحتی قادر خواهید بود آنرا به طور كامل از زندگی خود حذف كنید. اگر فرد در گذشته دائماً خودارضایی می كرده و سپس این كار را متوقف كند، خودش متوجه تغییرات بوجود آمده در زندگی اش خواهد شد و می تواند مقادیر زیادی انرژی و توانایی های ذهنی اش را ذخیره كرده و بدون احساس هیچ گونه ترس و واهمه ای با حقایق زندگی روبرو شود.

سایر راههای جلوگیری:

آدات سالم را در خود تقویت كنید: از تصاویر محرك جنسی اجتناب كنید، به جوك های مبتذل گوش ندهید، دوستان سالم برای خود انتخاب كنید و از پوشیدن زیر پوش های تنگ و چسبان خودداری نمایید.
از مصرف بیش از اندازه ی گوشت گاو، به ویژه در وعده غذایی شام خودداری كنید. مصرف یك وعده غذای حیوانی آن هم در نهار كافی است
برگرفته از وبلاگ مثبت من